Ο Ντοστογιέφσκι και ο ζητιάνος..

Κάποτε, ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι βγήκε στον απογευματινό του περίπατο.
Ενώ η ημέρα έφθανε στο σούρουπο ένας ζητιάνος άπλωσε το χέρι και ζητούσε βοήθεια.
Ο Ντοστογιέφσκι ψάχνει τις τσέπες του να βρει κανένα κέρμα, αλλά δεν βρίσκει τίποτα. Ο μεγάλος αυτός συγγραφέας πάνω στην αμηχανία του έσκυψε, φίλησε το χέρι του ζητιάνου και ψιθύρισε:
«Συγχώραμε, καλέ μου άνθρωπε, γιατί αυτή τη στιγμή δεν έχω τίποτα να σου προσφέρω».
Και ο γέρο ζητιάνος απαντά:
«Ευχαριστώ πολύ. Το πήρα! Αυτό που μου έδωσες δεν μπορούσα να το βρώ αλλού. Το νόμισμα της καλοσύνης σπάνια το βρίσκω…»

Σας προτείνουμε

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on whatsapp