Άγνωστες και συγκλονιστικές πληροφορίες για το 1453 – Ποιοι είναι οι Κατόλυκοι και ποια η διαφορά τους από τους Καθολικούς;
Ρωμιοί της Πόλης
romioitispolis.gr
Ποιοι είναι οι Κατόλυκοι και ποιοι οι Καθολικοί;
Σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας η ορολογία συχνά χειραγωγείται για να θολώσει την αλήθεια. Τωρινό παράδειγμα της εποχής μας είναι το όνομα της Μακεδονίας που οι Σλάβοι εποφθαλμιούν.
Ιστορικά θα δούμε τους Γερμανούς να ονομάζουν την γερμανική αυτοκρατορία του μεσαίωνα, Αγία Ρωμαϊκή αυτοκρατορία κλέβοντας έτσι το όνομα Ρωμαϊκή το οποίο ανήκει στην Ρωμιοσύνη. Πριν του Σλάβους των Σκοπίων, οι Βούλγαροι από την εποχή του μεσαίωνα προσπάθησαν επίσης να κλέψουν το όνομα της Μακεδονίας. Ίσως όμως το πιο περίτρανο παράδειγμα κλοπής είναι αυτό των αιρετικών παπικών που έκλεψαν το όρο Καθολική Εκκλησία. Εδώ και αιώνες, πολλοί Ρωμιοί αποκαλούν τους παπικούς «Κατόλυκους» αντί για «Καθολικούς». Αυτή η επιλογή δεν είναι απλή γλωσσική ιδιοτροπία. Είναι συνειδητή θεολογική και ιστορική στάση, μία πράξη αντίστασης στην παραχώρηση του ιερότερου ονόματος της Εκκλησίας μας σε εκείνους που απομακρύνθηκαν από αυτήν.
Το «Καθολική» ανήκει στην Ορθοδοξία
Στο ιερό Σύμβολο της Πίστεως, που ψάλλουμε σε κάθε Θεία Λειτουργία, ομολογούμε: «Εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν». Η λέξη «Καθολική» σημαίνει «καθ’ όλου», δηλαδή η Εκκλησία που κρατάει ολόκληρη την αλήθεια, την πλήρη πίστη, χωρίς αφαιρέσεις ή προσθήκες. Αυτό το επίθετο δεν είναι απλώς περιγραφικό. Είναι αποκλειστικό χαρακτηριστικό της Μίας, Αληθινής Εκκλησίας, η οποία είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία.
Να αποκαλούμε λοιπόν την παπική εκκλησία «Καθολική» σημαίνει ότι της προσδίδουμε κάτι που δεν της ανήκει. Οι Ορθόδοξοι που αρνούνται να το κάνουν αυτό δεν είναι «φανατικοί» ή «ακραίοι». Είναι εκείνοι που υπερασπίζονται με ειλικρίνεια την εκκλησιολογική αλήθεια: Εμείς είμαστε οι αληθινοί Ορθόδοξοι Καθολικοί.
Η ιστορική μαρτυρία της Τουρκοκρατίας
Αυτή η πρακτική δεν είναι νέα. Όπως αναφέρει ο μοναχός Αβραάμ ο Αγιορείτης στο σημαντικό βιβλίο του «Ρωμαίικο Οδοιπορικό», κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας οι Ρωμιοί αποκαλούσαν τους Φράγκους και τους παπικούς «Κατόλυκους» και όχι Καθολικούς. Οι υπόδουλοι πρόγονοί μας, μέσα στην καταπίεση και την πνευματική τους εγρήγορση, έκαναν αυτή τη γλωσσική διάκριση για να μην παραχωρήσουν στους Λατίνους το ιερό όνομα που ανήκε μόνο στην Ορθόδοξη πίστη τους.
Ο όρος «Κατόλυκος» λειτουργεί ως υποτιμητική ή διαφοροποιητική προφορά, που τονίζει την απόσταση. Είτε ερμηνεύεται ως παραφθορά είτε ως συμβολική αντίθεση («κατά» της αληθινής Εκκλησίας), το μήνυμα είναι σαφές: δεν είστε εσείς η Καθολική Εκκλησία.
Θεολογική και ετυμολογική αλήθεια
Οι Ορθόδοξοι που χρησιμοποιούν τον όρο «Κατόλυκοι» στηρίζονται σε στέρεες βάσεις:
- Γλωσσικά: «Καθολικός» προέρχεται από το «καθ’ όλου». «Κατόλυκος» διατηρεί μία απόσταση και δεν δίνει το ίδιο γόητρο.
-
Κατόλυκος ← μπορεί να ερμηνευθεί ως «κατά + λυκός» ή ως υποτιμητική παραφθορά, με νόημα «αυτός που είναι κάτω/κατά της (αληθινής) Εκκλησίας» ή απλώς ως διαφοροποίηση.
- Θεολογικά: Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, μετά το Σχίσμα του 1054 και τις προσθήκες της (Φιλιόκβε, παπική πρωτοκαθεδρία, αλάθητο κ.ά.), δεν είναι πλέον Καθολική με την πλήρη έννοια του όρου. Έχει απομακρυνθεί από την οικουμενική αλήθεια της αρχαίας Εκκλησίας.
Μία πράξη πνευματικής αντίστασης
Σήμερα, όσοι Ορθόδοξοι – ιδιαίτερα παραδοσιακοί, ζηλωτές και Αγιορείτες – επιμένουν σε αυτόν τον όρο, δεν κάνουν τίποτα λιγότερο από το να υπερασπίζονται την ταυτότητά μας. Δεν είναι επίσημη στάση όλων των Πατριαρχείων, αλλά είναι μία γνήσια, λαϊκή και πατερική στάση που αρνείται την εκκλησιολογική σύγχυση και την οικουμενιστική πολιτική ορθότητα.
Δεν είναι μίσος. Είναι αγάπη προς την αλήθεια. Δεν είναι ακραία συμπεριφορά. Είναι ορθοδοξία.
Όσο οι Παπικοί συνεχίζουν να διεκδικούν τον τίτλο «Καθολικοί», εμείς έχουμε χρέος να θυμόμαστε και να διακηρύττουμε: Η Καθολική Εκκλησία είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία. Οι άλλοι είναι οι Κατόλυκοι – αυτοί που αποκόπηκαν από το Καθολικό Σώμα του Χριστού.
12 Δεκεμβρίου 1452 – Η Χάρις του Θεού εγκαταλείπει την Αυτοκρατορική Πρωτεύουσα των Χριστιανών
Λίγους μήνες πριν από την ηρωική αλλά τραγική Άλωση της Κωνσταντινούπολης, στις 12 Δεκεμβρίου 1452, ανήμερα της εορτής του Αγίου Σπυρίδωνος, τελέστηκε στην Αγία Σοφία ένα ανίερο συλλείτουργο που αποτέλεσε την κορύφωση της προδοσίας των ενωτικών. Ο Έλληνας Καρδινάλιος Ισίδωρος (πρώην Μητροπολίτης Κιέβου και λατινόφρων) τέλεσε Θεία Λειτουργία με λατινικά στοιχεία, μνημονεύοντας τον Πάπα ως κεφαλή της Εκκλησίας και εισάγοντας το Φιλιόκβε – την αίρεση που χώρισε για πάντα την Ανατολή από τη Δύση.
Η Πόλη εκείνη την εποχή δεν είχε ενεργό Ορθόδοξο Πατριάρχη. Ο τελευταίος, Γρηγόριος Γ΄ Μάμμας (ή Μαμμής), λατινόφρων και ένθερμος υποστηρικτής της ψευδο-Ένωσης της Φλωρεντίας (1439), είχε ήδη εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη τον Αύγουστο του 1451 και καταφύγει στη Ρώμη. Εκεί έγινε δεκτός με τιμές από τον Πάπα, ο οποίος τον ενίσχυσε οικονομικά. Πριν φύγει, σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες, ο Γρηγόριος Μάμμας πήρε μαζί του έναν μεγάλο σταυρό που περιείχε τμήμα του Τιμίου Ξύλου και τον παρέδωσε στον Πάπα.
Σε αυτό το κενό εξουσίας, οι ενωτικοί, προκειμένου να δώσουν μία επίφαση νομιμοποίησης στο ανίερο συλλείτουργο, έβαλαν στον επισκοπικό θρόνο της Αγίας Σοφίας το ιερό σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνα αντί για επίσκοπο. Το λείψανο του μεγάλου αυτού Αγίου, που είχε μεταφερθεί από την Κύπρο στην Κωνσταντινούπολη τον 7ο αιώνα, λιτανεύτηκε με πομπή και τοποθετήθηκε συμβολικά στον θρόνο. Ήταν μία κυνική κίνηση: χρησιμοποίησαν την ιερότητα ενός Αγίου που πολέμησε τον Αρειανισμό, για να συγκαλύψουν την υποταγή τους στον αιρετικό Πάπα.
Οι αντιδράσεις του Ορθόδοξου λαού
Ο λαός της Πόλης δεν έμεινε αμέτοχος. Χιλιάδες πιστοί συγκεντρώθηκαν έξω από την Αγία Σοφία, στον Ιππόδρομο και στο Αυγουσταίο, φωνάζοντας κατά των ενωτικών, υβρίζοντας τον Αυτοκράτορα και το «δόγμα των Λατίνων». Ο Μέγας Δούκας Λουκάς Νοταράς, ο Γεννάδιος Σχολάριος (μετέπειτα πρώτος Πατριάρχης μετά την Άλωση) και ο Πρωτοσύγκελος Ραφαήλ (ο μετέπειτα Άγιος Ραφαήλ) ήταν μεταξύ των σθεναρών αντιπάλων. Ο τελευταίος αρνήθηκε κατηγορηματικά να συμμετάσχει, προκαλώντας την οργή του Αυτοκράτορα.
Μετά το συλλείτουργο, η Αγία Σοφία σφραγίστηκε για τους Ορθοδόξους. Δεν λειτούργησε ξανά ως Ορθόδοξος ναός μέχρι την Άλωση. Ο λαός την θεωρούσε πλέον βεβηλωμένη.
Η σωτηρία του ιερού λειψάνου
Τρία χρόνια μετά την Άλωση, το 1456, ο ιερέας Γρηγόριος Πολύευκτος (ή κατά άλλες πηγές Γεώργιος Καλοχαιρέτης) μετέφερε κρυφά το ιερό σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνα μαζί με αυτό της Αγίας Θεοδώρας από την τουρκοκρατούμενη Πόλη. Το έκρυψε σε καλάθι με χόρτα και το διέσωσε μέσω Θράκης, Μακεδονίας και Ηπείρου (στάθμευσε για δύο χρόνια στην Παραμυθιά). Τελικά έφτασε στην ελεύθερη, ενετοκρατούμενη Κέρκυρα, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα στον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνα. Η μεταφορά αυτή θεωρείται θαύμα διάσωσης από την τουρκική βαρβαρότητα, αλλά και από την προηγούμενη λατινική βεβήλωση.
Το συλλείτουργο της 12ης Δεκεμβρίου 1452 δεν ήταν απλώς μία λανθασμένη πολιτική κίνηση για να εξασφαλιστεί βοήθεια από τη Δύση. Ήταν η κορυφή του παπικού ιμπεριαλισμού, που προσπάθησε να υποτάξει την Ορθοδοξία μέσω της ψευδο-Ένωσης. Ο Πάπας και οι ενωτικοί εκμεταλλεύτηκαν την απόγνωση της Πόλης μπροστά στον τουρκικό κίνδυνο, για να επιβάλουν την αίρεσή τους.
Η ιστορία δικαίωσε τους ανθενωτικούς. Οι ενωτικοί ζήταγαν βοήθεια από την Δύση και όχι από τον Θεό. Η «βοήθεια» από τη Δύση δεν ήρθε, η Πόλη έπεσε, αλλά η Ορθοδοξία επέζησε χάρη στην πίστη του λαού και όσων αρνήθηκαν να υποκύψουν. Το σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνα, που χρησιμοποιήθηκε ως άλλοθι στο ανίερο συλλείτουργο, σώθηκε και δοξάζεται σήμερα στην Κέρκυρα, ενώ η μνήμη των ενωτικών παραμένει ως προειδοποίηση για κάθε απόπειρα υποταγής της Ορθοδοξίας σε ξένα δόγματα.
Το 1453 χάσαμε την Πατρίδα μας, αλλά δεν χάσαμε την Πίστη μας. Με τους Παπικούς θα τα χάναμε και τα δύο.
Στο επικό μυθιστόρημα “Το Σπαθί των Πάγων”:
Το μυστηριώδες Σιμούργκ, Νίσιβις, Ταξίδι στην Ανατολή, Εκ της Αβύσσου.
Περισσότερα=>ΕΔΩ
