Αιώνια Ομορφιά, Μητέρα Ουράνια, δέξου με στην δόξα σου! κάνε με χρυσάφι κρυμμένο στο πιο απόκρυφο θησαυροφυλάκιό Σου, κρύψε με βαθιά, εκεί, όπου μόνο το δικό Σου όμμα εισχωρεί και ο δικός Σου ο λόγος ακούγεται μονάχα… Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Μητέρα Ουράνια, δέξου με στην δόξα σου! Γιατί η δόξα η κοσμική όπου νυχτώνεται, δεν ξημερώνει. Και η κορώνα που οι άνθρωποι δίνουν είναι πάντα αγκάθινο στεφάνι για τους φρόνιμους και τρελοσκούφι για τους άφρονες. Όσο ο χρυσός βρίσκεται μέσα στη γη, ο καθένας τον αγαπά και τον επιζητά. Όταν όμως ανυψωθή στο κεφάλι ενός ανθρώπου, σκοτάδι φθόνου και μίσους θαμπώνει τη λάμψη του.
Κάνε με χρυσάφι κρυμμένο στο πιο απόκρυφο θησαυροφυλάκιό Σου, κανείς να μην με γνωρίζει εκτός από Εσένα. Γιατί, όσο με γνωρίζεις Εσύ, είμαι γνωστός, όσο όμως οι άνθρωποι μονάχα με γνωρίζουν, το όνομά μου είναι αμφιβολία.
Κρύψε με από τα κακά μάτια του κόσμου, γιατί χλωμιάζω σαν με κοιτούν. Φύλαξέ με σαν μυστικό, που ο φθόνος δεν το υποψιάζεται. Γίνε από μένα πιο σοφή και να μην με αποκαλύπτεις σε κανέναν. Δες εγώ είχα Εσένα σαν το γλυκύτερο μυστικό και Σε αποκάλυψα στον κόσμο και ο κόσμος με ειρωνεύτηκε. Γιατί ο φθόνος ειρωνεύεται, όταν δεν μπορεί να αρπάξει.
Φίλοι μου, τί παίρνετε από την δόξα την ανθρώπινη παρά μεθύσι; Μεθύσι που με τραγούδι αρχινά, αλλά καταλήγει με το πέσιμο στα λασπόνερα.
Φίλοι μου, όλα τα στόματα, που σας ψάλλουν ευχαριστήρια άσματα, ξέρουν και ένα άλλο, αντίθετο τραγούδι, που θα το ακούσετε αργότερα…
Φεύγετε μακριά από τη δόξα που μοιάζει με πύργο χτισμένο στις πλάτες του κήτους, για να μη γελάνε μαζί σας από την ακρογιαλιά και οι εχθροί και οι φίλοι.
Η ομόψυχη δόξα των ανθρώπων είναι η αδοξότερη, γιατί είναι ισόψυχη.
Εάν η δόξα σας είναι μια επιβράβευση από τον λαό, τότε είστε σαν πληρωμένοι μεροκαματιάρηδες και η επόμενη μέρα μπορεί να σας πετάξει έξω από τα χωράφια της.
Πραγματικά, καμία καινούργια ημέρα δεν αναγνωρίζει τη συμφωνία σας με την προηγούμενη. Κάθε μια ανοίγει νέον αγρό και κλίνει νέα συμφωνία.
Εάν είναι η δόξα σας έργο των μπράτσων σας, οι ημέρες σας θα είναι θυμός και οι νύχτες σας φόβος…
Εάν είναι η δόξα σας το έργο της σοφίας σας, η δόξας σας θα κάνει στείρα τη σοφία σας και θα την ανικητοποιήσει.
Αν τη δόξα σας την ονομάζετε δόξα δική σας, ο Ουρανός θα σας τιμωρήσει για ψέμα και αρπαγή.
Πάτε έναν περίπατο με τη δόξα σας στο νεκροταφείο και δείτε αν οι νεκροί θα σας δοξάσουν.
Πράγματι, εσείς ήδη διαρκώς τριγυρνάτε στο νεκροταφείο, και από κινούμενους τάφους λαμβάνετε δόξα. Ποιός θα σας δοξάσει, όταν οι κινούμενοι τάφοι μείνουν ασάλευτοι;
Θα πενθήσετε βαθιά στον άλλον κόσμο, όταν θα ακούσετε τι πίστευαν πραγματικά για σας εκείνοι που σε αυτόν τον κόσμο σας δόξαζαν!
Μητέρα Ουράνια, κρύψε με βαθιά, μακριά από τα μάτια και τις γλώσσες των ανθρώπων. Εκεί, όπου μόνο το δικό Σου όμμα εισχωρεί και ο δικός Σου ο λόγος ακούγεται μονάχα.
Σας ικετεύω, Αιώνια Ομορφιά μου!
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: Προσευχές στη Λίμνη, Εκδόσεις Ορμύλια
***
Παναγία η Σαϊντανάγια
η Προστάτιδα της μαρτυρικής Συρίας
της χώρας των Μελωδών, των Στυλιτών, των δια Χριστόν σαλών, των μεγάλων ασκητών, των μαρτύρων,… της ποτισμένης στα αίματα των Νεομαρτύρων….
Στη Συρία υπάρχει το μοναστήρι της Παναγίας της Σαϊντανάγιας. Για την ονομασία Σαΐντναγια υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Η λέξη είναι σύνθετη και στα Συριακά σημαίνει ΣΑΪΝΤΑ που σημαίνει Κυρία και ΝΑΥΑ που σημαίνει είσαι δική μας και εννοούν την Παναγία ή «τόπο της Κυρίας». Άλλη εκδοχή υποστηρίζει ότι Σαΐντναγια σημαίνει «τόπος στάσης της γαζέλας» ή απλώς «τόπος κυνηγιού». Οι κάτοικοι της Σαΐντναγια, και της γειτονικής χριστιανικής Μααλούλα, συνεχίζουν να μιλούν την αραμαϊκή γλώσσα.
Σ’ αυτό το μοναστήρι λοιπόν, μέσα στην έρημο της Συρίας, υπάρχει μία θαυματουργή εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, την οποία αγιογράφησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς και η οποία αναγράφεται ως Παναγία η Καχίρα ή Σαγκούρα (Shagura), που σημαίνει «η Ένδοξη, η Διάσημη ή η Φημισμένη», στα αραμαϊκά/συριακά «Αυτή που καίει» (όπως η Φλεγόμενη Βάτος) ή «Αυτή που φυλάει». Φυλάσσεται σε ένα ξεχωριστό μικρό παρεκκλήσι, που γιά να εισέλθει κάποιος πρέπει να βγάλει τα παπούτσια του, όπως ο Μωυσής στο Σινά, πλησιάζοντας στην Φλεγόμενη Βάτο. Έχει θολωτή οροφή και οι τοίχοι του είναι καλυμμένοι έως πάνω με εικόνες, και τάματα των πιστών από αιώνες. Χρυσές και ασημένιες κανδήλες κρέμονται από την οροφή. Η μόνη πηγή φωτός, είναι τα κεριά, και τα καντήλια. Η εικόνα βρίσκεται σε μιά εισοχή στον τοίχο και προστατεύεται από μια ασημένια σχάρα, γεμάτη χρυσά κι ασημένια τάματα. Από την εικόνα επίσης ρέει πανευώδη Μύρο. Μπροστά από την θαυματουργή εικόνα σε ένα τραπεζάκι υπάρχει ένα μεγάλο καντήλι όπου καίει ακοίμητο, κι από το λάδι του και τα φυτιλάκια του γίνονται μεγάλα θαύματα.
Πριν τον πόλεμο το μοναστήρι, που θεωρείται στην Μέση Ανατολή το ιερότερο προσκύνημα μετά τους Αγίους Τόπους, δεχόταν κάθε χρόνο πάνω από 1.500.000 επισκέπτες και προσκυνητές από όλο τον κόσμο και όλα τα γνωστά θρησκεύματα Χριστιανούς, Μουσουλμάνους, Αλαουίτες, Αλεβίτες, Δρούζους, Σουνίτες, Εβραίους κ.ά.. Χιλιάδες δε προσκυνητές από όλα τα μέρη του κόσμου καταφθάνουν ιδιαίτερα στο γενέθλιο της Παναγίας, στις 8 Σεπτεμβρίου, για να προσκυνήσουν την θαυματουργή εικόνα της.
Η πόλη Σαΐντναγια βρίσκεται είκοσι πέντε περίπου χιλιόμετρα βόρεια της Δαμασκού σε υψόμετρο 1350 μέτρων, στις πλαγιές του όρους Καλαμούν, κι έχει περισσότερα από σαράντα μοναστήρια, εκκλησίες και παρεκκλήσια.
Η Μονή χτίστηκε το 547 μ.Χ. Λέγεται ότι ο άγιος Αυτοκράτορας Ιουστινιανός, διασχίζοντας την έρημο της Συρίας κατά τον πόλεμό του με τους Πέρσες, δοκιμάστηκε σκληρά σε αυτά τα μέρη μαζί με το στρατό του λόγω ελλείψεως νερού. [Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, κατά τη διάρκεια προσκυνήματός του στα Ιεροσόλημα]. Στην περιοχή που είναι χτισμένο τώρα το Μοναστήρι, εμφανίστηκε στον Αυτοκράτορα ένα πανέμορφο ελάφι, μιά γαζέλα την οποία κυνήγησε επίμονα. Καθώς το ελάφι έφτασε σε μία πηγή με νερό, πήρε τη μορφή της Παναγίας, (κάτι αντίστοιχο είχε γίνει και με τον άγιο Ευστάθιο με το ελάφι να παίρνει την μορφή του Κυρίου…) η οποία ζήτησε από τον Ιουστινιανό να της χτίσει σ’ εκείνο ακριβώς το σημείο ένα μοναστήρι, εις ανάμνηση του θαύματος που τους έσωσε από την έλλειψη νερού. Γυρίζοντας από τον πόλεμο, ο Ιουστινιανός διέταξε τους αρχιτέκτονές του να σχεδιάσουν ένα μοναστήρι για να το χτίσει… στο σημείο που του υπέδειξε η Παναγία. Επειδή κανένα σχέδιο δεν τον ικανοποιούσε, η Παναγία εμφανίστηκε και πάλι η ίδια στον Αυτοκράτορα και του υπέδειξε το πανέμορφο σχέδιο με το οποίο είναι χτισμένο σήμερα το μοναστήρι. Πολλές ιστορίες και θαύματα αναφέρονται από προσκυνητές που καταφθάνουν στην Ιερά Μονή, αλλά το πιο συγκλονιστικό από όλα είναι αυτό που μας περιγράφει ο π. Ιγνάτιος, Ηγούμενος της Μονής των Ποιμένων, Μπετζαχούρ και το οποίο έκανε το γύρο του κόσμου με την νεκρανάσταση του Σεϊχη πρώην μουσουλμάνου Σαουδάραβα από την Παναγία της Σεϊντανάγιας.