Αθάνατε Μεγάλε Στρατηγέ σε ευχαριστούμε. Είσαι ο οδηγός, είσαι ζωντανός. Η αποστολή σου δεν τελείωσε. Συνεχίζεις να μας οδηγείς εκεί που καταλήγουν όλοι οι δρόμοι… στην Νέα Ρώμη!
Αθάνατε Γέρο του Μοριά, Θεόδωρε Κολοκοτρώνη! Σε ευχαριστούμε, μεγάλε αρχηγέ, Λιοντάρι της Επανάστασης, ελευθερωτή της Ελλάδας! Από τον Ουρανό και την Αιωνιότητα, το πνεύμα σου μας οδηγεί. Συνεχίζει να φλέγει τις καρδιές των Ελλήνων, να τους καλεί σε αγώνα, να τους υπενθυμίζει το μεγάλο όνειρο του Γένους: την Βασιλεύουσα, την Κωνσταντινούπολη, την Νέα Ρώμη – την Πόλη που ποτέ δεν έπαψε να είναι ο προορισμός μας!
Εσύ, που όταν ξεκίνησε η Επανάσταση του ’21, δεν λογάριασες ούτε αριθμούς ούτε όπλα ούτε κάστρα ούτε φρόνιμους που έλεγαν «πού πάτε να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα». Εσύ που φώναξες με πίστη ακλόνητη: «Ο Θεός έβαλε την υπογραφή Του για τη λευτεριά της Ελλάδας και δεν την παίρνει πίσω!» Εσύ που βάφτισες το Γένος με αίμα και λάδι, με θυσίες και πίστη, για να ξαναγεννηθεί ελεύθερο.
Ο Κολοκοτρώνης δεν ήταν απλός πολέμαρχος. Ήταν οραματιστής. Στην ψυχή του έκαιγε η Μεγάλη Ιδέα – η ιερή φλόγα της Ρωμιοσύνης, η ελπίδα ότι η Ελλάδα δεν θα περιοριστεί στα στενά όρια του νεοσύστατου κράτους, αλλά θα ξαναγίνει Αυτοκρατορία, με πρωτεύουσα την Βασιλεύουσα των αυτοκρατόρων, των Αγίων και των θρύλων. Από τα βάθη της Ιστορίας ερχόμαστε, και αυτής της διαδρομής είμαστε κληρονόμοι και φύλακες. Και εσύ, μεγάλε Στρατηγέ, μας το θύμισες με κάθε σου μάχη, με κάθε σου λόγο, με κάθε σου βήμα.
Στην Πνύκα, μετά τον Αγώνα, μίλησες για την Πόλη. Στα απομνημονεύματά σου, στα λόγια σου προς τους Φιλέλληνες, στην ίδια σου την ύπαρξη, έβλεπες πέρα από τα βουνά του Μοριά, πέρα από τα κάστρα της Πελοποννήσου – έβλεπες την Αγία Σοφία, το τείχος του Θεοδοσίου, τον Θρόνο του Κωνσταντίνου. Και αυτό το όραμα δεν πέθανε μαζί σου το 1843. Ζει! Ζει σε κάθε Έλληνα που σηκώνει το κεφάλι ψηλά, που αρνείται την μιζέρια της μικρής πατρίδας, που ονειρεύεται την Μεγάλη Ελλάδα.
Από τον Ουρανό συνεχίζεις να μας οδηγείς, αθάνατε! Είσαι ο οδηγός που δεν κουράζεται, ο φύλακας που δεν κοιμάται. Η αποστολή σου δεν τελείωσε στις 4 Μαρτίου 1843, όταν το σώμα σου έφυγε από τη γη. Η αποστολή σου συνεχίζεται! Μας καλείς να μην προσκυνήσουμε, να μην λυγίσουμε, να μην ξεχάσουμε. Μας δείχνεις τον δρόμο που καταλήγουν όλοι οι δρόμοι των Ελλήνων: στην Νέα Ρώμη, στην Πόλη που περιμένει, στην Βασιλεύουσα που ποτέ δεν έπαψε να είναι η καρδιά του Γένους.
Σε ευχαριστούμε, μεγάλε αρχηγέ! Για το αίμα που έχυσες, για τα κάστρα που γκρέμισες, για την πίστη που δεν λύγισε. Για το όνειρο που μας άφησες – το Ποθούμενο των Ελλήνων.
Είσαι ζωντανός! Είσαι εδώ, ανάμεσά μας, στο κάθε ξεσηκωμό, στο κάθε «Όχι», στο κάθε βήμα προς την ελευθερία.
Και εμείς, οι απόγονοί σου, σου ορκιζόμαστε: Δεν θα σβήσει η φλόγα! Θα συνεχίσουμε τον αγώνα, μέχρι να ξαναγίνει δική μας η Βασιλεύουσα!
Αθάνατε Μεγάλε Στρατηγέ, δόξα και τιμή σου! Είσαι οδηγός μας – και θα μας οδηγήσεις εκεί που ονειρεύτηκες: Στην Νέα Ρώμη!
Ζήτω η Ελλάδα! Ζήτω ο Κολοκοτρώνης! Πάλι με χρόνια, με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι!