Αυτοί που μισούν πιο πολύ τους Έλληνες, είναι οι Έλληνες. Το μίσος τους μας κατέστρεψε και θα συνεχίζει να μας καταστρέφει
Ως Έλληνας Ορθόδοξος, που γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα σε αυτή την πολύπαθη πατρίδα, πονάω βαθιά. Πονάω όταν βλέπω ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του Ελληνισμού δεν είναι πάντα έξω από τα σύνορα, αλλά μέσα μας. Δεν είναι μόνο οι ξένοι που επιβουλεύονται την πατρίδα μας. Είναι ο ίδιος ο Έλληνας που, πολλές φορές, μισεί πιο πολύ τον συνέλληνά του παρά τον πραγματικό εχθρό. Αυτό το δηλητήριο του εσωτερικού μίσους, της ζήλιας και του αρρωστημένου εγωισμού, μας έχει καταστρέψει ιστορικά και συνεχίζει να μας μαυρίζει τις ψυχές.
Ο ένας ζηλεύει τον άλλο. Ο ένας πολεμάει και συκοφαντεί τον άλλο. Και το χειρότερο: συμμαχεί άνετα με τον εχθρό, αρκεί να επιβληθεί στους υπόλοιπους Έλληνες. Αυτή η νοοτροπία δεν είναι καινούργια. Είναι βαθιά ριζωμένη στον χαρακτήρα μας, σαν μια αρρώστια που περνάει από γενιά σε γενιά. Όλοι θέλουν να είναι οι πρώτοι, όλοι μιλούν για ενότητα αρκεί αυτοί να είναι οι πρώτοι. Όταν ένας Έλληνας ξεχωρίζει, πάντα θα εμφανιστούν εκείνοι οι Έλληνες που θα πέσουν να τον ξεσκίσουν με όλες τις δυνάμεις τους.
Ιστορικές πληγές που ακόμα ματώνουν
Σχεδόν όλοι οι αρχαίοι Έλληνες ήρωες και ηγέτες, εξορίστηκαν ή δολοφονήθηκαν από τους συμπολίτες τους. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι όταν δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος Κυβερνήτης της νεότερης Ελλάδας, οι μισοί Έλληνες πανηγύριζαν. Ένας άνθρωπος που προσπάθησε να ενώσει και να οργανώσει ένα διαλυμένο έθνος, έπεσε θύμα της ίδιας της φυλής του. Αντί να τον στηρίξουν, τον πολέμησαν. Αντί να δουν το όραμά του, είδαν μόνο τη δική τους μικρότητα.
Λίγες δεκαετίες αργότερα, όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος οδήγησε την Ελλάδα στους Βαλκανικούς Πολέμους και διπλασίασε την επικράτειά της, η άλλη μισή Ελλάδα έπεσε σε κατάθλιψη από τη ζήλια. «Δεν τα θέλουμε τα νέα εδάφη», έλεγαν. Προτιμούσαν να μείνουμε μικροί και φτωχοί, παρά να δουν τον Βενιζέλο να μεγαλουργεί. Ακόμα και σήμερα, κάποιοι φτάνουν στο σημείο να διακινούν ψεύτικες φωτογραφίες του Βενιζέλου με τον Κεμάλ, μόνο και μόνο από το μίσος τους προς το πρόσωπό του. Το ίδιο μίσος τους οδηγεί να κατηγορούν ακόμα και τους αρχαίους Μακεδόνες, που με τον Μέγα Αλέξανδρο διέδωσαν τον Ελληνισμό σε όλη την οικουμένη, επειδή «κατέκτησαν την υπόλοιπη Ελλάδα».
Το δηλητήριο του εγωισμού
Αυτό το φαινόμενο δεν περιορίζεται στην πολιτική. Το βλέπουμε καθημερινά: στην οικογένεια, στη γειτονιά, στην εκκλησία, στη δουλειά. Ο Έλληνας συχνά δεν χαίρεται με την επιτυχία του άλλου. Την ζηλεύει. Αντί να ενώσουμε δυνάμεις για το κοινό καλό, προτιμάμε να τραβήξουμε ο ένας τον άλλο προς τα κάτω. Συμμαχούμε με ξένους, με δανειστές, με όποιον μας υποσχέθεί λίγη εξουσία ή λίγη ικανοποίηση του εγωισμού μας, αρκεί να «φάμε» τον συνέλληνα.
Αυτός ο αρρωστημένος εγωισμός είναι η μεγαλύτερη κατάρα του Ελληνισμού. Μας εμποδίζει να ενωθούμε, να δημιουργήσουμε, να προοδεύσουμε. Και το χειρότερο είναι ότι ενώ έχουμε τόσα χαρίσματα – ευφυΐα, δημιουργικότητα, ηρωισμό, πίστη – τα σπαταλάμε σε εσωτερικούς πολέμους.
Το συμπέρασμα και η ελπίδα
Κανείς λαός, ούτε οι Έλληνες, δεν είναι τέλειος. Δεν υπάρχει καμία «Άρεια φυλή» που να υπερέχει απόλυτα κάποιου άλλου. Όλοι οι λαοί έχουν τα θετικά και τα αρνητικά τους. Οι Έλληνες έχουμε δώσει στον κόσμο φιλοσοφία, δημοκρατία, τέχνη, επιστήμη και, πάνω από όλα, το φως του Ευαγγελίου. Αλλά έχουμε και αυτό το σκοτεινό σημείο: την τάση για διχόνοια και αυτοκαταστροφή.
Το γιατρικό για τα πάθη και τα αρνητικά της φυλής μας δεν είναι πολιτικά δόγματα, ούτε ιδεολογίες, ούτε «εθνικισμοί» του εγωισμού. Το γιατρικό είναι ο Χριστός. Είναι η Πνευματική ζωή, η ταπείνωση, η μετάνοια, η αγάπη που υπερβαίνει τον εαυτό μας. Μόνο όταν ο Έλληνας επιστρέψει στον Τριαδικό Θεό, μόνο όταν αφήσει τον εγωισμό του στο Σταυρό, μπορεί να ενωθεί πραγματικά. Μόνο τότε θα πάψει να δηλητηριάζεται από το μίσος και τη ζήλια και θα μπορέσει να μεγαλουργήσει ξανά, όπως έκανε τόσες φορές στην ιστορία του όταν έζησε κοντά στον Χριστό.
Η Παναγία, που τόσους αιώνες σκέπει τον Ελληνισμό, ας πρεσβεύει για εμάς. Και εμείς ας προσευχόμαστε να θεραπευτούμε από μέσα. Γιατί αν δεν νικήσουμε τον εχθρό που κρύβεται μέσα μας, κανένας εξωτερικός εχθρός δεν θα μας νικήσει ποτέ ολοκληρωτικά – εμείς θα έχουμε ήδη αυτοκαταστραφεί.
Ευλογημένη η Ελλάδα. Και ας γίνει επιτέλους ενωμένη, όχι με την ανθρώπινη δύναμη, αλλά με τη χάρη του Χριστού.