Αυτοκίνητα που καίνε… ξύλα! Πώς λειτουργούν και πότε εμφανίστηκαν;
Έλλειψη βενζίνης ή diesel; Ας κάψουμε ξύλα στο αμάξι!
Όχι δεν έριχναν ξύλα στο ντεπόζιτο ούτε λειτουργούσαν με ατμό.
Καζάνια, σωληνώσεις και φίλτρα ήταν προσαρμοσμένα στο πίσω μέρος του οχήματος.
Πολλά ξύλα για λίγα χιλιόμετρα και καθάρισμα μετά από κάθε διαδρομή.
Έλλειψη βενζίνης ή diesel; Ας κάψουμε ξύλα στο αμάξι!
Η βενζίνη και το πετρέλαιο αποτελούν εδώ και πάνω από έναν αιώνα το βασικό ορυκτό καύσιμο της αυτοκίνησης. Όμως υπήρξε μια περίοδος που ένα άλλο καύσιμο κυριάρχησε στην Ευρώπη, το ξύλο.
Πιο συγκεκριμένα, κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η τεράστια έλλειψη σε βενζίνη και πετρέλαιο ανάγκασε αρχικά τους Γερμανούς να χρησιμοποιήσουν εναλλακτικά καύσιμα για τα οχήματά τους, με το ξύλο να γίνεται δημοφιλές καύσιμο για τα οχήματα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες που ενεπλάκησαν στον πόλεμο. Μέχρι το 1945 μάλιστα, μόνο στη Γερμανία, υπολογίζεται πως υπήρχαν περίπου μισό εκατομμύριο οχήματα που λειτουργούσαν καίγοντας ξύλα. Από αυτοκίνητα, φορτηγά και μοτοσυκλέτες, έως τρένα, καράβια και… τάνκς.
Όχι δεν έριχναν ξύλα στο ντεπόζιτο ούτε λειτουργούσαν με ατμό
Πώς λειτουργούσαν όμως αυτά τα οχήματα και πώς μπορούσε η καύση ξύλου να μετακινήσει οχήματα; Όπως καταλαβαίνει κανείς δεν γινόταν να αντικατασταθούν βενζίνη και πετρέλαιο με ξύλα, αλλά απαιτούταν μια πιο εξειδικευμένη μετατροπή. Πιο συγκεκριμένα, το «καύσιμο» αποτελούσαν αέρια που εκλύονταν όταν καίγονταν τα ξύλα ή τα κάρβουνα σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες μεταξύ 900 και 1.200 βαθμών Κελσίου.
Μια σόμπα που βρισκόταν εξωτερικά, στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου, αναλάμβανε να κάψει ξύλα ή κάρβουνο, και τα αέρια που παράγονταν, αφού φιλτράρονταν και ψύχονταν, οδηγούνταν στον κινητήρα του οχήματος.
Καζάνια, σωληνώσεις και φίλτρα ήταν προσαρμοσμένα στο πίσω μέρος του οχήματος
Έτσι λοιπόν, μια σόμπα που βρισκόταν εξωτερικά, στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου, αναλάμβανε να κάψει ξύλα ή κάρβουνο. Τα αέρια που παράγονταν, αφού φιλτράρονταν και ψύχονταν, περνώντας από ένα κύκλωμα σωληνώσεων οδηγούνταν στον κινητήρα του οχήματος. Έτσι λοιπόν αντί για βενζίνη ή πετρέλαιο συνδυασμένα με οξυγόνο, το καύσιμο μείγμα αποτελούταν κυρίως από μονοξείδιο του άνθρακα και άλλα αέρια, που αν δεν φιλτραριστούν σωστά είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα για την υγεία, παρότι άοσμα και άχρωμα.
Πολλά ξύλα για λίγα χιλιόμετρα και καθάρισμα μετά από κάθε διαδρομή
Όπως καταλαβαίνει κανείς η όλη διαδικασία δεν ήταν ούτε συμφέρουσα ούτε ιδιαίτερα αποτελεσματική, καθώς χρειάζονταν πολλά κιλά ξύλα για να μετακινηθεί ένα όχημα για μερικά χιλιόμετρα. Επίσης τα ξύλα έπρεπε να είναι τελείως ξηρά για να μην υπάρχουν παραπάνω απώλειες σε ενέργεια, ενώ το σύστημα έπρεπε να καθαρίζεται από τις στάχτες και τα λοιπά υπολείμματα μετά από κάθε διαδρομή. Για αυτό άλλωστε και μετά τη λήξη του πολέμου και την επαναφορά της διαθεσιμότητας των καυσίμων, η όλη τεχνολογία εξαφανίστηκε σχεδόν τελείως, με ελάχιστες εξαιρέσεις κυρίως από… χομπίστες, ή από την κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας…
Έρευνα & επιμέλεια άρθρου: Γιάννης Σκανδάλης | Θανάσης Δαμαλίτης
www.autotriti .gr