Εκείνο το γλυκό Βλέμμα της Παναγίας της Γοργοϋπήκοου έμπαινε μέχρι μέσα στην καρδιά μου – Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς
Να αγαπούμε πολύ την Παναγία. Να της τραβάτε κομποσχοίνι, να κάνετε κάθε μέρα παράκληση και θα μας πάει όλες στον Παράδεισο. Την είδα σαν μικρό κοριτσάκι 15 χρονών (όπως είναι στην εικόνα στην Γοργοϋπήκοο στο κελί της) την ώρα του Χερουβικού, που ήμουν γονατισμένη.
Στεκόταν όρθια μπροστά στην ωραία Πύλη και κρατούσε πάνω στην κοιλίτσα Της τον Χριστούλη. Δεν θα ξεχάσω τα ματάκια Της εκείνα τα γλυκά, πώς με κοιτούσαν μέχρι μέσα στην καρδιά μου έμπαινε εκείνο το Βλέμμα Της. Ήταν γαλάζια και η Παναγία είχε δύο ξανθές κοτσίδες, αλλά όλη μου η προσοχή είχε συγκεντρωθεί στα μάτια Της.
Και την παρακαλούσα και έλεγα «Παναγία μου τι θα γίνουμε, τι θα γίνει αυτό το μοναστήρι, τίποτε δεν κάνουμε, πώς θα σωθούμε;» Και η Παναγία χαμογέλασε, η διάθεση μου άλλαξε από εκείνη την μέρα μια γαλήνη ήρθε μέσα μου από το βλέμμα της Παναγίας.
Τι μπορούμε να πούμε για την Κυρία Θεοτόκο; Πώς να την επικαλεσθούμε; Η άπειρη ευσπλαχνία της, η αγάπη της, δεν έχει τέλος. Παρ’ όλο που την λυπούμε, την τραυματίζουμε, πληγώνουμε την καρδιά της, έχει τόσο πολλή αγάπη, άπειρη αγάπη. Μας σκεπάζει με την απέραντη σκέπη της και παρακαλάει τον Υιό της για όλους μας και λέει: —“Κύριέ μου, γλυκύτατε Υιέ και Θεέ μου, σώσε τα πλάσματά μου, βοήθησέ τα, δώρησέ τους τη Χάρη Σου!”. Ούτε που μπορεί να βάλει κανείς στη διάνοιά του την αμέτρητη αγάπη της Παναγίας μας!…
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο: Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου 1921-1995, Λόγια Καρδιᾶς, Ἔκδοσις Ἱ.Μ. Παναγίας Ὁδηγήτριας, Πορταριᾶ Βόλου
***
Η προστασία της Παναγίας
Όσιος Νήφων Κωνσταντιανής
Κάποια μέρα, καθώς ἀντλοῦσε νερό ἀπό ἕνα πηγάδι, γλίστρησε, ἀπό δαιμονική ἐνέργεια, κι ἄρχισε νά κατρακυλάει μέσα! Θά σκοτωνόταν σίγουρα… Μά καθώς ἔπεφτε, κρατώντας στά χέρια καί τό σκαμνί, φώναξε μ’ ὅλη τή δύναμη:
-Παναγία Δέσποινα, βοήθησέ με!
Τήν ἴδια στιγμή βρέθηκε ὄρθιος ἔξω ἀπό τό πηγάδι.
Ἀπό τότε βεβαιώθηκε πώς ἡ Θεοτόκος τόν προστάτευε παντοῦ καί πάντοτε, γι’ αὐτό καί τ’ ὄνομά της τό ἅγιο δέν ἔλειπε ἀπό τό στόμα του
Μέ τό ξημέρωμα, ἔτρεξε στήν ἐκκλησία. Στάθηκε σέ μιά μισοσκότεινη γωνιά καί βυθίστηκε στήν προσευχή καί τήν ἱκεσία. Σέ μιά στιγμή σήκωσε ψηλά τά μάτια καί εἶδε πάνω ἀπό τό κεφάλι του τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας μας. Στέναξε βαθιά καί ψέλισσε:
–Ἐλέησόν με,
ἡ εὐωδία τῶν χριστιανῶν,
ἡ Κεχαριτωμένη,
ἡ Πανάχραντη,
καί βοήθησέ με,
δοξασμένη,
πλουσιόφωτη,
ἡ ἐλπίδα τῶν μετανοούντων,
«διὰ τὸ μέγα σου ἔλεος».
Μ’ αὐτά τά λόγια, ἡ Θεοτόκος –παράδοξο!- τόν κοίταξε καί χαμογέλασε! Ὁ Νήφων ἔμεινε σάν ἐκστακτικός, ἐνῶ ἡ καρδιά του πλημμύρισε εὐφροσύνη κι ἄρχισε νά σκιρτάει γλυκά.
‟Τί φιλάνθρωπος πού εἶναι ὁ Θεός!’’, σκέφτηκε. ‟Πόσο μεγάλο τό ἔλεός Του! Πόση ἡ ἀγάπη καί ἡ εὐσπλαχνία Του! Καί πόση ἡ στοργή κι ἡ φροντίδα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου γιά τούς ἁμαρτωλούς πού μετανοοῦν!’’.
Ἤθελε νά καταφιλήσει αὐτή τήν ἁγία εἰκόνα, νά τή σφίξει μέσα στήν ἀγκαλιά του καί νά μήν τήν ἀποχωριστεῖ. Τόσος ἦταν ὁ ἱερός πόθος, πού εἶχε ἀνάψει γι’ αὐτήν μέσα στήν καρδιά του!
Ὥρα πολλή προσευχήθηκε κι ἔκλαψε κι ἀπόλαυσε τῆς Θεοτόκου τήν αἰσθητή παρουσία. Ὕστερα βγῆκε καί κίνησε γιά τό σπίτι του.
Κάθησε στό κρεβάτι του καί μονολογοῦσε: ‟Εἶδες, ἄθλια ψυχή μου, πόσο μᾶς ἀγαπᾶ ὁ Θεός; Κι ἐμεῖς Τόν ἐγκαταλείψαμε!…. Καί ἡ Θεοτόκος; Πῶς μᾶς βοήθησε ἀμέσως κι ἐκείνη, ἡ προστασία ὅλων τῶν χριστιανῶν καί ἡ παρηγορία τῶν μετανοούντων;’’.
***
Μίαν ἄλλη μέρα, καθώς ἐρχόταν πάλι στήν ἐκκλησία, βλέπει στό δρόμο κάποιον ἄνθρωπο ν’ ἁμαρτάνει. Εὐθύς τόν κατέκρινε μέσα του γι’ αὐτό. Ὅταν ὅμως φτάνοντας στό ναό, πλησίασε τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, εἶδε τήν Πανάχραντη νά τόν παρατηρεῖ πρῶτα βλοσυρά, κι ἔπειτα νά στρέψει τό βλέμμα της μακριά του.
Ὁ Νήφων συγκλονίστηκε. Τά πόδια του κόπηκαν. Γονάτισε καί εἶπε μέ τό νοῦ του:
‟Ἀλίμονό μου! Τί κακό ἔκανα;….. Φαίνεται πώς ἡ ἁμαρτία τόσο πολύ μέ κυρίεψε, πού δέν ἔχω συναίσθηση τῶν παραπτωμάτων μου. Σέ τί ἔφταιξα, καί μ’ ἀποστρέφεται ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου μου;….’’.
Ἔστιβε τό μυαλό του γιά νά θυμηθεῖ σέ τί ἁμάρτησε. Ὥσπου τό θυμήθηκε. Εἶχε κατακρίνει μέ τό λογισμό του ἐκεῖνον τόν διαβάτη.
Στέναξε βαθιά.
-Θεέ μου, ἱκέτεψε μέ δάκρυα, ὁμολογώντας τήν ἁμαρτία του. Συγχώρεσέ με, μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας Μητέρας σου. Σοῦ ἅρπαξα, Κύριε, τή δόξα καί τήν ἀξία, κατακρίνοντας τόν πλησίον γιά τήν μικρή του ἁμαρτία. «Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, ἐλέησόν με, ὅτι ἐπὶ σοὶ πέποιθεν ἡ ψυχή μου!»7.
Μετά ἀπό πολλή προσευχή καί δάκρυα καί συντριβή, παρατηρεῖ πάλι τήν εἰκόνα, καί τή βλέπει χαμογελαστή ὅπως πρῶτα. Ἔτσι παρηγορημένος καί ἀνακουφισμένος, εὐχαρίστησε θερμά τή Θεοτόκο καί βγῆκε ἀπό τό ναό.
Ἀπό τότε πολλές φορές, ὅποτε ἔπεφτε σέ κάποιο ἀκούσιο σφάλμα, ἐλεγχόταν ἀπό τή Θεοτόκο μέ τόν ἴδιο τρόπο. Καί μετανοοῦσε, ἔπαιρνε συγχώρηση κι ἀγωνιζόταν νά διορθωθεῖ.
6.Ψαλμ. 7:2-3.
7.Ψαλμ. 56:1
***
Μιά νύχτα εἶχε πάρει λιγάκι ὁ ὕπνος τόν δοῦλο τοῦ Θεοῦ . Ξαφνικά φάνηκε ὁ διάβολος κρατώντας μιάν ἀξίνα! Τή σήκωσε ψηλά γιά νά τόν χτυπήσει, μά, πρίν προλάβει νά τήν κατεβάσει, κυριεύτηκε ἀπό φρίκη καί τρόμο, τραβήχτηκε πίσω καί χάθηκε σάν καπνός, ξεφωνίζοντας καί κάνοντας μεγάλο θόρυβο, ἐνῶ ὁ Νήφων, ξύπνος πιά, τόν ἄκουσε νά τρίζει τά δόντια καί νά λέει:
-Ἄχ, Μαρία! Ἐσύ, ὅπως πάντα, μέ καῖς! Ἐσύ, πού προστατεύεις αὐτό τό ἀγύριστο κεφάλι!
Ἀπο τά θυμωμένα ἐκεῖνα λόγια τοῦ σατανᾶ, ὁ δίκαιος κατάλαβε ὅτι ἡ Παναγία τόν ὑπερασπιζόταν καί τόν σκέπαζε μέ τή χάρη της, ἐπειδή κάθε βράδυ, πρίν κοιμηθεῖ συνήθιζε νά παίρνει λάδι ἀπ’ τό καντήλι της καί ν’ ἀλείφεται μέ πολλή εὐλάβεια στό μέτωπο, στόν αὐχένα, στήν καρδιά καί σ’ ὅλα του τά αἰσθητήρια.
Ἡ μυστική δύναμη, πού εἶχε τό ἅγιο ἐκεῖνο λάδι, ἔτρεψε τό διάβολο σέ φυγή.
Ἀπό τότε, διαπιστώνοντας τή δύναμη πού ἔχει τό λάδι ἀπό τό καντήλι τῆς Θεοτόκου καί τῶν ἁγίων, συμβούλευε τούς γνωστούς του νά παίρνουν κάθε βράδυ ἀπ’ αὐτό, ν’ ἀλείφονται μέ πίστη καί μετά νά κοιμοῦνται.
Ἕνας Ἀσκητής Ἐπίσκοπος, Ὅσιος Νήφων Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς (σελ.80-82), Ἱερὰ Μονή Παρακλήτου, Ὠρωπος Ἀττικῆς 2004
***
Ο Δημήτριος Δημητρακόπουλος από τα Φάρσαλα μας διηγείται ένα πρόσφατο θαύμα της Παναγίας της Γοργοϋπηκόου, όπως αυτός το έζησε, προς δόξαν της Παναγίας μας.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2014 η Ιερά Εικόνα της Παναγίας της Γοργοϋπηκόου, από την Ιερά Μονή Δοχειαρίου ήταν στο Μετόχι της Ιεράς Μονής στον Σοχό Θεσσαλονίκης, εγώ μάζευα ντομάτες στα Τρίκαλα στο χωριό Παλιόπυργος, είχε πολλές βροχές και δυσκόλευε την συγκομιδή της ντομάτας.
Ένας παραγωγός με πολύ καλή παραγωγή ντομάτας με πήγε στο χωράφι του να δώ για να την μαζέψω.
Ο καιρός ήταν δύσκολος και βροχερός, αδύνατο να μαζέψω ντομάτες και του είπα πως θα φύγω να πάω να προσκυνήσω την Ιερά Εικόνα της Παναγίας της Γοργοϋπηκόου στο Σοχό, έβαλε το χέρι στην τσέπη του, μου έδωσε 20 ευρώ για να του ανάψω μια λαμπάδα στη χάρη της να τον βοηθήσει να μαζέψει την παραγωγή. Του είπα ότι θα παρακαλέσω την Γοργοϋπήκοο και να μη φοβάται.
Αυτά έγιναν 11π.μ. και έφυγα, πετώντας, γεμάτος χαρά για την Χρυσή Βασίλισσά μου, το απερίγραπτο καταφύγιό μου, την Ουράνιο Ελπίδα μου, και έφτασα στο Μετόχι όταν στην Εκκλησία έψαλλαν όλοι μαζί την παράκληση της Γοργοϋπηκόου, και όλος χαρά άρχισα από τα βάθη της ψυχής μου να ψάλλω δυνατά, με αγάπη και ταπείνωση, και να την παρακαλώ νοερά και φωναχτά για πολλά αιτήματα και ένα από αυτά ήταν και για τον παραγωγό της ντομάτας.
Όταν τελείωσε η παράκληση είδα τον Γέροντα μου Γρηγόριο και τους πατέρες και ενώ μιλούσαμε κτυπάει το τηλέφωνο μου, ήταν ο παραγωγός από τα Τρίκαλα και μου είπε ότι, πρίν λίγο, (όταν εμείς ψάλλαμε την παράκληση στην Γοργοϋπήκοο) άρχισε σφοδρή κακοκαιρία και πήγε στο χωράφι του να δεί τι γίνεται, και ενώ γινόταν κατακλυσμός στα σύνορα του χωραφιού του σταματούσε η βροχή!!!
Αυτό τα αξήγητο γεγονός συνεχίστηκε για αρκετές μέρες στην περιοχή, όσο μάζευα ντομάτες και προσωπικά τό αποδίδω στην θαυματουργό δύναμη της Παναγίας της Γοργοϋπηκόου, και με πολύ χαρά πληροφορήθηκα πως στο χωριό αυτό πλέον έκαναν εικόνα της Γοργοϋπηκόου και σκοπεύουν να την πανηγυρίζουν.
Ας έχουμε την ευλογία της Παναγίας της Γοργοϋπηκόου.
https://agioritikesmnimes.blogspot.com/2014/11/5537.html