Ένα τρομερό τραγούδι απ’ τα παλιά — Christophe — Oh Mon Amour
Υπάρχουν τραγούδια που δεν τα ακούς απλώς∙ τα συναντάς ξανά, σαν παλιούς φίλους που εμφανίζονται χωρίς προειδοποίηση και σου θυμίζουν ποιος ήσουν, τι πόθησες, τι πίστεψες. Απόψε, ο Christophe ήρθε έτσι απρόσμενα να μου κρατήσει συντροφιά.
Oh Mon Amour…
Μόλις η φωνή του πλημμύρισε το δωμάτιο, ήταν σαν να άνοιξε ένας διάδρομος μέσα στο χρόνο. Ένας δρόμος φωτισμένος από νοσταλγία, φτιαγμένος από εκείνες τις στιγμές που νόμιζες πως θα κρατήσουν για πάντα. Το τραγούδι κυλούσε σαν μεταξένιο κύμα – ρομαντικό, λίγο μελαγχολικό, αλλά ποτέ απελπισμένο.
Δεν ξέρω τι είναι εκείνο που κάνει τη γαλλική γλώσσα να χτυπάει πιο κατευθείαν στην καρδιά. Ίσως ο τρόπος που προφέρει τα λόγια αγάπης. Ίσως η μουσική που μοιάζει να έχει μέσα της το άρωμα ενός βραδινού περίπατου δίπλα στον Σηκουάνα, φώτα που τρεμοπαίζουν, βλέμματα που συναντιούνται για λίγο, μα αρκεί για να νιώσεις ζωντανός.
Κι όμως… όσο οι νότες αγκάλιαζαν την ψυχή μου, ένιωσα κάτι όμορφο: δεν με πονά πια το παρελθόν. Το κοιτάζω με τρυφερότητα, με ευγνωμοσύνη. Γιατί όλες αυτές οι αναμνήσεις, οι αγάπες που άνθισαν και όσες μαράθηκαν, είναι κομμάτια που με έφεραν ως εδώ.
Και τώρα; Τώρα υπάρχει χώρος για νέα τραγούδια, νέες ιστορίες, νέες αρχές.
Ο Χριστός ανοίγει δρόμους εκεί που εμείς βλέπουμε τοίχους.
Ο Θεός γεμίζει την καρδιά με αγάπη όταν νομίζουμε πως αδειάζει.
Το ραδιόφωνο χαμηλώνει, η νύχτα μένει ήσυχη.
Κρατώ μόνο έναν ψίθυρο από την τελευταία νότα:
πως η ζωή συνεχίζεται με εκείνη την απλή, καθαρή υπόσχεση —
η αγάπη που δόθηκε ποτέ δεν χάνεται.
Και αύριο, ποιος ξέρει;
Ίσως με περιμένει ένα νέο τραγούδι να με κάνει να χαμογελάσω λίγο παραπάνω.
Ρωμιοί της Πόλης
romioitispolis.gr