Ένας άγιος μπορεί να ανάψει χιλιάδες καρδιές. Κι ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος στέκει αιώνες τώρα σαν φλόγα αναμμένη
Υπάρχουν μορφές μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας που δεν έσβησαν ποτέ από την καρδιά του λαού. Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος στέκει αιώνες τώρα σαν φλόγα αναμμένη μέσα στη Ρωμιοσύνη, μέσα στα χωριά, στα ξωκκλήσια, στα μοναστήρια, στα στρατόπεδα, στις μάνες που δίνουν το όνομά του στα παιδιά τους, στους ανθρώπους που μεγάλωσαν με την εικόνα του κρεμασμένη πάνω από το καντήλι του σπιτιού τους. Δεν είναι απλώς ένας δημοφιλής άγιος. Είναι το σύμβολο της ανδρείας που αγιάστηκε. Είναι η δύναμη που γονάτισε μπροστά στον Χριστό και γι’ αυτό έγινε ακατάβλητη.
Η γη της Καππαδοκίας, ποτισμένη από προσευχές και αίμα μαρτύρων, γέννησε τον μεγάλο αυτό αθλητή της πίστεως. Ανατράφηκε μέσα σε σπίτι χριστιανικό, με μητέρα ευσεβή και πατέρα που παρέδωσε τη ζωή του για τον Χριστό. Εκεί, μέσα στην απλότητα μιας ορθόδοξης οικογένειας, ριζώθηκε ο σπόρος της πίστεως. Και ό,τι φυτεύει μια μάνα με δάκρυ και προσευχή, δύσκολα το ξεριζώνει ο κόσμος. «Παίδευε παιδίον ἐν ὁδῷ αὐτοῦ, καὶ οὐ μὴ ἀποστῇ ἀπ’ αὐτῆς».
Ο Γεώργιος προικίστηκε με ανδρεία, σωματική ρώμη και ακλόνητο φρόνημα. Κατετάγη νέος στον ρωμαϊκό στρατό και γρήγορα διακρίθηκε για τη γενναιότητα και τη σύνεσή του. Οι μάχες τον ανέβασαν σε υψηλά αξιώματα. Έγινε ένας από τους σπουδαιότερους αξιωματικούς της αυτοκρατορίας. Κανείς όμως δεν γνώριζε το μεγάλο του μυστικό. Μέσα από τη λαμπρότητα της επίγειας δόξας έκρυβε έναν ταπεινό δούλο του Εσταυρωμένου.
Όταν όμως ο Διοκλητιανός εξαπέλυσε τον φοβερό διωγμό εναντίον των χριστιανών, ήρθε η ώρα της αλήθειας. Τότε φάνηκε ποιος αγαπούσε τον Χριστό περισσότερο από τον κόσμο. Ο Άγιος Γεώργιος στάθηκε μπροστά στους ισχυρούς της γης και ομολόγησε χωρίς φόβο. «Εἶμαι Χριστιανός». Μια φράση μικρή στα ανθρώπινα μέτρα, μα βαρύτερη από θρόνους, αξιώματα και αυτοκρατορίες.
Από εκείνη τη στιγμή άρχισε το μαρτύριο. Σίδερα πυρακτωμένα, τροχοί βασανιστηρίων, πέτρες επάνω στο στήθος, φυλακίσεις, εξευτελισμοί, αίμα και πόνος. Και όμως, μέσα σε όλα αυτά, ο Άγιος έμενε ακλόνητος σαν βράχος. Διότι εκεί όπου τελειώνει η ανθρώπινη δύναμη, αρχίζει η χάρις του Θεού. Οι τύραννοι πίστεψαν πως μπορούν να λυγίσουν το σώμα και να νικήσουν την ψυχή. Μα η ψυχή που αγαπά αληθινά τον Χριστό γίνεται φωτιά που δεν σβήνει.
Όταν οδηγήθηκε στον ναό των ειδώλων και έκανε το σημείο του Σταυρού, τα είδωλα συνετρίβησαν. Η ψεύτικη δόξα του κόσμου κατέρρευσε μπροστά στην αλήθεια του Θεού. Και τότε πολλοί πίστεψαν. Ρωμαίοι στρατιώτες, αξιωματούχοι, ακόμη και η ίδια η Αλεξάνδρα, η σύζυγος του Διοκλητιανού, οδηγήθηκαν στην πίστη και στο μαρτύριο. Ένας άνθρωπος που ομολόγησε αληθινά τον Χριστό έγινε αιτία σωτηρίας για πλήθη ψυχών. Έτσι ενεργεί πάντοτε η ομολογία. Ένας άγιος μπορεί να ανάψει χιλιάδες καρδιές.
Τέλος, το ξίφος του δημίου έκοψε την τίμια κεφαλή του μάρτυρος. Το σώμα έπεσε στη γη, μα η ψυχή ανέβηκε θριαμβεύτρια στους ουρανούς. Οι αυτοκράτορες χάθηκαν, οι διώκτες ξεχάστηκαν, οι θρόνοι γκρεμίστηκαν, μα το όνομα του Αγίου Γεωργίου παραμένει ζωντανό στους αιώνες. Διότι «εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος».
Το μεγάλο μήνυμα της ζωής του δεν είναι μόνο το μαρτύριο αλλά η ομολογία. Ο άγιος δεν ήταν άγγελος. Ήταν άνθρωπος σαν όλους μας. Είχε σάρκα, αδυναμίες και δοκιμασίες. Αυτό που τον έκανε μέγα ήταν ότι δεν ντράπηκε τον Χριστό. Γι’ αυτό και οι Πατέρες λέγουν «Τιμή μάρτυρος μίμησις μάρτυρος». Δεν τιμούμε αληθινά έναν άγιο μόνο με κερί και θυμίαμα, αλλά όταν βαδίζουμε στα ίχνη του.
Στις ημέρες μας ο κόσμος θέλει χριστιανούς σιωπηλούς, φοβισμένους, χλιαρούς. Πολλοί πιστεύουν μέσα τους αλλά δεν τολμούν να ομολογήσουν. Φοβούνται το χαμόγελο του άλλου, την ειρωνεία, την απόρριψη. Κι όμως ο Χριστός ζητά καρδιά ανδρεία. Ζητά ανθρώπους που δεν θα Τον αρνηθούν μέσα στην καθημερινότητα.
Ομολογία είναι να κάνεις το σημείο του Σταυρού χωρίς ντροπή. Ομολογία είναι να υπερασπίζεσαι την πίστη όταν χλευάζεται. Ομολογία είναι να μη συμμετέχεις στη βλασφημία και στην ασέβεια. Ομολογία είναι να φωτίζεις με διάκριση και αγάπη εκείνους που αγνοούν την αλήθεια. Ομολογία είναι να μένεις όρθιος όταν όλοι γύρω σου γονατίζουν μπροστά στο πνεύμα του κόσμου.
Η εποχή μας δεν ζητά πάντοτε αίμα, ζητά όμως συνείδηση. Ζητά να μη χαθεί η ορθόδοξη ψυχή μέσα στη σύγχυση, στον φόβο και στην αποστασία. Ο Άγιος Γεώργιος μάς καλεί να θυμηθούμε πως χωρίς ομολογία η πίστη νεκρώνεται. Ο χριστιανός που δεν μαρτυρεί τον Χριστό με λόγο και ζωή μοιάζει με λυχνάρι σκεπασμένο.
Ας παρακαλέσουμε λοιπόν τον μεγάλο Τροπαιοφόρο να δυναμώνει τον λαό μας, τις οικογένειες, τα παιδιά, τους στρατιώτες, τους μοναχούς και κάθε βασανισμένη ψυχή. Να μας δώσει καρδιά καθαρή, νου σταθερό και στόμα που να μην φοβάται την αλήθεια. Διότι οι καιροί αλλάζουν, αλλά ο Χριστός μένει «ὁ αὐτός χθές καὶ σήμερον καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας».
Είθε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, διά πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου και του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, να μας αναδείξει ομολογητές της αληθείας, φύλακες της πίστεως και ανθρώπους που δεν θα ντραπούν ποτέ το Άγιο Όνομά Του.
Ο Άγιος Γεώργιος δεν νίκησε με ξίφος αλλά με πίστη. Εκεί που ο κόσμος βλέπει τέλος, ο Θεός χαρίζει αιωνιότητα.