Η Επική Ταφή του Λιονταριού της Επανάστασης, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη! Πατώντας Αιώνια την τουρκική σημαία
Στις 4 Φεβρουαρίου 1843, ο Γέρος του Μοριά, ο Λιοντάρι της Επανάστασης, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, άφησε την τελευταία του πνοή στην Αθήνα, από αποπληξία, μετά από μια βραδιά χορού στα ανάκτορα όπου, στα βαθιά γεράματα, θυμήθηκε τα νιάτα του και χόρεψε παραδοσιακούς χορούς με πάθος ακλόνητο. Δεν έφυγε σαν κοινός θνητός – έφυγε σαν νικητής! Η κηδεία του έγινε το μεγαλύτερο εθνικό συλλαλητήριο της νεότερης Ελλάδας, με σύσσωμο το Υπουργικό Συμβούλιο, αγωνιστές, λαό και Φιλέλληνες να αποδίδουν τιμές στον Αρχιστράτηγο που έσπασε τις αλυσίδες της σκλαβιάς.
Και τότε, στην Πρώτη Νεκρόπολη Αθηνών, συντελέστηκε το τελευταίο, το πιο δραματικό κεφάλαιο της ζωής του: Τον έθαψαν με την πολεμική του στολή, το γιαταγάνι στο πλευρό, και – το πιο συγκλονιστικό – μια τουρκική σημαία στα πόδια του! Να την πατάει στον αιώνα τον άπαντα, να συμβολίζει την αιώνια καταπάτηση του τυράννου, την οριστική ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το Γένος των Ελλήνων! Αυτή η πράξη δεν ήταν τυχαία – ήταν η τελευταία διαταγή του ίδιου του Κολοκοτρώνη, η τελευταία του επιθυμία, που εκπληρώθηκε από τους συντρόφους του ως ύστατη τιμή και εκδίκηση.
Η στολή και το όπλο του, σήμερα φυλάσσονται ως ιερά κειμήλια στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Αθήνας – μάρτυρες της δόξας του. Ο τάφος του, με το επιβλητικό άγαλμα του Γέρου καθισμένου, φορώντας φουστανέλα και κρατώντας τα όπλα, στέκει φρουρός στην Πρώτη Νεκρόπολη, περιτριγυρισμένος από ελληνικές σημαίες, λουλούδια και κεριά που ανάβουν ασταμάτητα. Η επιγραφή «Σιγά διαβάτη, εδώ κοιμάται ο Γέρος του Μοριά, τον ύπνο του μην του ταράξεις» αντηχεί σαν όρκος αιώνιος.
Αυτή η ταφή δεν ήταν απλώς τελετουργία – ήταν μήνυμα! Ο Κολοκοτρώνης, που πολέμησε από μικρός, που έζησε εξόριστος, που φυλακίστηκε από το ίδιο το κράτος που βοήθησε να γεννηθεί, δεν λύγισε ποτέ. Ακόμα και νεκρός, πατούσε τον εχθρό! Αυτό το σύμβολο της αιώνιας νίκης εμπνέει ακόμα και σήμερα: Κάθε Έλληνας που στέκεται μπροστά στον τάφο του νιώθει το βάρος της ιστορίας, αλλά και τη δύναμη της ελευθερίας. Πατάει και αυτός, μαζί με τον Γέρο, την τουρκική σημαία – συμβολικά, αλλά ακλόνητα.
Ο Κολοκοτρώνης δεν πέθανε. Ζει! Ζει σε κάθε ξεσηκωμό, σε κάθε «Όχι», σε κάθε όνειρο Μεγάλης Ελλάδας. Η ταφή του είναι η απόδειξη: Η Επανάσταση δεν τελείωσε το ’21 – συνεχίζεται! Και ο Γέρος του Μοριά, πατώντας αιώνια τον ζυγό, μας οδηγεί ακόμα: Προς την ελευθερία, προς την αξιοπρέπεια, προς το Ποθούμενο!
Δόξα και τιμή σου, Αθάνατε Στρατηγέ! Η Ελλάδα σου χρωστάει τα πάντα – και εμείς συνεχίζουμε τον αγώνα σου! Πατώντας την τουρκική σημαία, πατώντας κάθε σκλαβιά, μέχρι να ξαναγίνει δική μας η Βασιλεύουσα!
