Η Παναγία δεν μας αφήνει· μας κουβαλάει στην πλάτη Της… Εγώ αισθάνομαι σαν παιδάκι κοντά Της. Την νιώθω Μάνα μου… ξέγνοιαστο, αμέριμνο, και νιώθει την μεγάλη της αγάπη και την ανέκφραστη στοργή της, και τρέφομαι με Χάρη
Να είμαστε σαν παιδιά της Υπεραγίας Θεοτόκου
Αγία Σεπφώρα (Σνιάκινα) του Κλίκοβο
Αφηγήσεις για το πώς οι ασκητές τιμούσαν την Μητέρα του Θεού.
«Χαῖρε, στοργὴ πάντα πόθον νικῶσα»
Ο καθηγούμενος της Ιεράς Μονής «Αχειροποιήτου Μανδηλίου», στο χωριό Κλίκοβο, Μιχαήλ (Σεμιόνοβ), μιλάει για την μεγαλόσχημη μοναχή Σεπφώρα (Σνιάκινα):
– Η μοναχή Σεπφώρα είχε πολύ θερμή προσευχή στην Υπεραγία Θεοτόκο. Δύσκολο να φτάσουμε εκεί με τη λογική. Αυτή την εμπειρία της καρδιακής αγνότητας την διατηρούσε από την παιδική της ηλικία. Απευθυνόταν στον Κύριο και στην Παναγία, απλά και ανεπιτήδευτα, όπως το παιδί.
Όσο παρατηρούσα την προσευχή της, πάντα εκπλησσόμουν: ο άνθρωπος είναι σχεδόν 100 χρονών, και ελπίζει σαν παιδάκι, που δεν έχει πουθενά να στηριχθεί ούτε έχει από κάπου να περιμένει βοήθεια: «Μητέρα του Θεού, βοήθησε!» Μόνο τα μικρά παιδιά τραβολογούν τις μητέρες τους με τόση αμεσότητα και χωρίς ίχνος αμφιβολίας.
Οπότε, η Μητέρα του Θεού ήταν μάνα για αυτήν. Δεν την εγκατέλειπε για την τόσο ειλικρινή της πίστη.
Είναι γνωστό ότι η μητερούλα, από τα νεανικά της χρόνια, ονειρευόταν το μοναστήρι, αλλά αυτό κάπως δεν προχωρούσε: γάμος, παιδιά, ύστερα ήρθαν και τα εγγόνια. Ακόμα και όταν είχε ήδη καρεί μοναχή, και πέρα από αυτό, και μεγαλόσχημη κιόλας, δεν ήθελε να είναι μοναχή μέσα στον κόσμο για να αναπαυτεί μετά κάπου σε νεκροταφείο πόλης ή χωριού. Προσευχόταν στην Προστάτιδα των μοναζόντων.
Τότε, το 1993, η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε σε αυτήν και της είπε: «Μην ανησυχείς, δε θα πεθάνεις μέσα στον κόσμο. Θα έρθουν να σε πάρουν ιερείς από το χωριό Κλίκοβο».
Τη μοναχή Σεπφώρα την καλούσαν πολλοί. Ακόμα και ο Αρχιμανδρίτης Βενέδικτος (Πενκόβ), ο καθηγούμενος της Μονής Όπτινα, είχε προτείνει να της φτιάξει σπιτάκι, της υποσχέθηκε βοηθούς. Και άλλοι πολλοί έρχονταν με προτάσεις. Η γερόντισσα, όμως, όντας σχεδόν τυφλή από φυσικά μάτια, τους ρωτούσε όλους: «Μήπως είστε από το χωριό Κλίκοβο;»
Θυμάμαι, μόλις που είχαμε γνωριστεί με τη μοναχή Σεπφώρα, αν και δεν είχα πάει ακόμα στο Κλίκοβο, μου είχε πει: «Εμείς θα μένουμε μαζί». Τότε δεν το είχα καταλάβει. Αυτή με χτύπησε φιλικά στον ώμο, λέγοντάς μου: «Εντάξει, τρέχε, τρέχε μέχρι τότε!»
Πολύ αργότερα, όταν μετά από κάμποσα χρόνια, από το Κλίκοβο πήγα να την επισκεφτώ, η ίδια ήδη είχε πάρει την ευλογία-προφητεία από την Θεοτόκο, μου ζήτησε να επισπεύσω: «Να τελειώνετε με το σπιτάκι πιο γρήγορα, θα ζω στο μοναστήρι σας! Θα εκτελέσω την ευλογία της Μητέρας του Θεού».
Ήταν πολύ σημαντικό για τη μοναχή Σεπφώρα να ζει πάντοτε εν υπακοή στην Παναγία, και δεν ακολουθούσε ποτέ το δικό της θέλημα.
Εσείς ρωτάτε για «τιμές», αλλά για εκείνη δεν υπήρχε καν τέτοια λέξη! Η Μητέρα του Θεού, ο Ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός, οι Άγιοι είναι οικεία πρόσωπα για εκείνη. Οι τιμές υπονοούν κάποια απόσταση, αλλά η γερόντισσα ζούσε ανάμεσά Τούς!
Θυμάμαι, για μένα, στα 22 μου, μετά από την καθημερινότητα της κομμουνιστικής νεολαίας, αυτή η εμπειρία ήταν απλώς «έκρηξη» εγκεφάλου! Δεν ήξερα καν ότι είναι δυνατόν. Η Μητέρα του Θεού την επισκέπτονταν πολλές φορές. Την παρηγορούσε, όταν την είχαν διώξει από το σπίτι, την νουθετούσε, την δίδασκε.
Η μητερούλα Σεπφώρα είναι εξαιρετικά υπάκουο παιδί της Παναγίας. Όπως πρέπει να είμαστε όλοι εμείς οι χριστιανοί.
Τη δημοσίευση ετοίμασε η Όλγα Ορλόβα
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα
https://gr.pravoslavie.ru/142823.html
***
Η Παναγία δεν μας αφήνει· μας κουβαλάει στην πλάτη Της,
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
-Γέροντα, όταν έχω συνέχεια πτώσεις στον αγώνα μου, με πιάνει λύπη.
– Να ψέλνης το «Πάντων προστατεύεις, αγαθή» και το «Πάντων θλιβομένων η χαρά». Αυτό να το κάνης σαν κανόνα, και η Παναγία θα σε βοηθήση. Η Παναγία δεν μας αφήνει· μας κουβαλάει στην πλάτη Της, αρκεί κι εμείς να το θέλουμε και να μην κλωτσάμε, όπως κάνουν τα άτακτα παιδιά.
– Γέροντα, θα ήθελα η Παναγία να κρατήση κι εμένα στην αγκαλιά Της, όπως κρατάει τον Χριστό.
– Δεν σε κράτησε ποτέ εσένα; Δεν ένιωσες καμμιά φορά σαν μωρό στην αγκαλιά Της; Εγώ αισθάνομαι σαν παιδάκι κοντά Της. Την νιώθω Μάνα μου. Πολλές φορές πηγαίνω και ακουμπώ στην εικόνα Της και λέω: «Τώρα, Παναγία μου, θα θηλάσω λίγο Χάρη». Νιώθω σαν μωρό που θηλάζει στην αγκαλιά της μάνας του ξέγνοιαστο, αμέριμνο, και νιώθει την μεγάλη της αγάπη και την ανέκφραστη στοργή της, και τρέφομαι με Χάρη.
***
Η Υπεραγία Θεοτόκος φυλάει όποιον λέει το «Θεοτόκε Παρθένε».
Άγιος στάρετς Ζηνόβιος,
μητροπολίτης Τέτρι–Τσκάρο Γεωργίας
«Χαῖρε, ἀπογεννῶσα λυτρωτὴν αἰχμαλώτοις.»
«Να προσεύχεσαι στην Παναγία και όσο μπορείς συχνότερα να λες το «Θεοτόκε Παρθένε».
«Θεοτόκε Παρθένε, Χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά σου, ευλογημένη, συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου, ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών.»
…Ο άγιος αγαπούσε πολύ την Υπεραγία Θεοτόκο και συχνά απευθυνόταν προς αυτή με θερμή προσευχή. Στην ερώτηση κάποιου ιερομονάχου τι ακριβώς πρέπει να κάνει, ώστε να μείνει πιστός στον Χριστό και να υποφέρει όλες τις δοκιμασίες, αν αρχίσουν ξανά αιματηροί διωγμοί κατά της Εκκλησίας, ο στάρετς Ζηνόβιος απάντησε:
«Να προσεύχεσαι στην Παναγία και, όσο μπορείς συχνότερα, να λες το «Θεοτόκε Παρθένε». Η Υπεραγία Θεοτόκος φυλάει όποιον λέει αυτή την προσευχή.
Ήμουν στην εξορία μαζί με έναν επίσκοπο. Απαιτούσαν από αυτόν να υπογράψει ότι συμμετείχε σε συνωμοσία κατά των αρχών, στην οποία εμπλέκονταν αρκετά ακόμη άτομα. Στις ανακρίσεις τον βασάνιζαν, αλλά άντεχε τα βασανιστήρια και δεν πρόδιδε τους αδελφούς του. Ο επίσκοπος εκείνος μου διηγήθηκε ότι έλεγε αδιαλείπτως την προσευχή “Θεοτόκε Παρθένε” και τις νύχτες τον κανόνα της “Οδηγητρίας”, που τον ήξερε από στήθους. Έλεγε ότι αισθανόταν τον πόνο, αλλά αμβλύ, και μετά έχανε τις αισθήσεις του. Εν τέλει, χωρίς να καταφέρουν τίποτα, τον άφησαν ήσυχο».
(Ζηνόβιος Τσεσνοκώφ: «Στάρετς Ζηνόβιος-Στη χαρά και στη λύπη Δόξα τω Θεώ», Εκδόσεις «Άθως», Αθήνα 2015.)
***
Τέτοια χαρά πρώτη φορά ένιωσα στη ζωή μου!
Πληροφορία του θανάτου του Παπα‐Μεθοδίου και Παπα‐Ιωακείμ
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
«Χαῖρε, δι’ ἧς ἠνοίχθη παράδεισος.
Χαῖρε, ἡ κλεὶς τῆς Χριστοῦ βασιλείας,
χαῖρε, ἐλπὶς ἀγαθῶν αἰωνίων. »
Της Σταυροπροσκυνήσεως, το 1978, ο Ιερομόναχος Παπα‐Μεθόδιος από το Κελλί των Καρυών «Άγιοι Θεόδωροι» κάλεσε τον Ιερομόναχο Παπα‐Χριστοφόρο, που έμενε πιο κάτω από τις Καρυές, και τον έστειλε στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου, όπου γηροκομείτο ο πατριώτης τους Παπα‐Ιωακείμ (Ρουμάνοι και οι τρεις και παραδελφοί) να του πη να ετοιμασθή, διότι αύριο θα πεθάνουν και οι δύο μαζί (δηλαδή ο Παπα‐Μεθόδιος και ο Παπα‐Ιωακείμ).
Πηγαίνει λοιπόν ο Παπα‐Χριστοφόρος στην Μονή Κουτλουμουσίου και του λέει:
‐ Παπα‐Ιωακείμ, ευλογείτε! Ο Παπα‐Μεθόδιος μου είπε να ετοιμασθής, γιατί αύριο θα πεθάνετε μαζί, την ίδια ώρα. Σου ζητάει και συγχώρεση σε ό,τι σου έσφαλε.
Ο Παπα Ιωακείμ, όταν το άκουσε, του είπε χαρούμενα:
‐ Νάναι ευλογημένο! Για να το λέη ο Παπα‐Μεθόδιος, κάτι ξέρει.
Εκείνη μάλιστα την ημέρα είχε κοινωνήσει ο Παπα‐Ιωακείμ και έλεγε στον Διακο‐Αναστάσιο:
‐ Τέτοια χαρά πρώτη φορά ένιωσα στη ζωή μου!
Πήγε μετά στο κελλί του και περίμενε με χαρά την ώρα του θανάτου και έλεγε συνέχεια στην Ρουμανική γλώσσα: «Μανούλα μου Παναγία, Μανούλα μου Παναγία …»
Πώς να μην είναι Μανούλα του η Παναγία, αφού από μικρο παιδάκι, δέκα έξι χρονών, άφησε την κατά σάρκα μάνα του και τον πατέρα του και ήρθε στο Περιβόλι της Παναγίας, να γίνη Μοναχός; Από μικρό παιδάκι έμεινε στην πνευματική ξενιτιά, στο Άγιον Όρος, μέχρι τα ενενήντα του χρόνια, για την αγάπη του Χριστού, για να πλουτίση με αιώνια πράγματα! Είχε διαγραφή από τον κόσμο από τα δέκα έξι του χρόνια και γράφτηκε στο «Βιβλίο της Ζωής». Εκεί λοιπόν που έλεγε «Μανούλα μου Παναγία, Μανούλα μου Παναγία …», η ώρα 5 Βυζαντινή, έκλεισε τα μάτια του, σαν μικρό παιδάκι, ήρεμα και αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά της Μανούλας του.
Την ίδια ώρα ακριβώς αναπαύθηκε και ο Παπα‐Μεθόδιος με οσιακό θάνατο, σε ηλικία γύρω στα εβδομήντα χρόνια. Έφυγαν και οι δύο αγιασμένες ψυχές μαζί, γιατί είχαν πολλή αγάπη μεταξύ τους. Το ζήτησαν αυτό από τον Θεό, να μην αποχωρισθούν ούτε σ’ αυτή την ζωή αλλά ούτε και στην άλλη. Ο Καλός Θεός τους οικονόμησε και αυτούς αλλά και εμάς, για να ωφεληθούμε. Αμήν.
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης: Αγιορείται Πατέρες
***
Η θαυμαστή πρόνοια της Παναγίας μας, για τα παιδιά της!
« Χαῖρε, προνοίας αὐτοῦ ταμεῖον.»
Γέροντας, ηγούμενος σε κάποιο Μοναστήρι, διηγείται ένα θαυμαστό περιστατικό που έζησε, όταν ήταν εννέα ετών παιδί, κατά την διάρκεια επισκέψεώς του, με συγγενικά του πρόσωπα, σε κάποιο γυναικείο Μοναστήρι που είναι αφιερωμένο στην Παναγία μας:
«Είχαμε περπατήσει αρκετή ώρα στο ανηφορικό μονοπάτι γιά το Μοναστήρι. Όταν φθάσαμε, ήταν μεσημέρι και ευρήκαμε την θύρα της Μονής κλειστή. Ήταν η ώρα της Τράπεζας, οπότε όλες μέσα έτρωγαν, ενώ εμείς κουρασμένοι και νηστικοί περιμέναμε έξω, μέχρι να ανοίξει το απόγευμα η Μονή. Εγώ ήμουν όλο παράπονο διότι η κούραση και ιδιαίτερα η πείνα με πολεμούσαν…
Δεν πέρασε πολύ ώρα αναμονής και έρχεται μία Μοναχή με ένα ωραίο δίσκο γεμάτο με ζεστό σταρένιο ψωμί, ελιές και φρούτα. Χαρήκαμε όλοι, ευχαριστήσαμε την Μοναχή και θα τα τρώγαμε όλα, αλλά αφήσαμε κάποιο υπόλοιπο γιά να μη φανεί πόσο πεινούσαμε.
Όταν άνοιξε η Μονή, επιστρέψαμε τον δίσκο στην Πορτάρισσα, η οποία μας βεβαίωσε ότι, καμμιά Μοναχή δεν είχε βγει εκτός της Μονής το μεσημέρι και ότι, ο δίσκος δεν ήταν δικός τους, ούτε το είδος της ελιάς, ούτε είχαν φρέσκο ζυμωτό ψωμί, ούτε παρόμοια φρούτα…
Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει τί είχε συμβεί…
Ημέρες μετά, επισκεφθήκαμε τον Άγιο γέροντα Πορφύριο.
Όταν του ανέφερα το γεγονός, μου ζήτησε να περιγράψω τη Μοναχή. Και του είπα:
«Γέροντα, ήταν ψηλή, με γαλανά μάτια και πολύ όμορφη!»!
Η απάντηση του προορατικού γέροντα, ήλθε ως κεραυνός:
«Ήταν η Παναγία μας παιδί μου! Σας φιλοξένησε η Ίδια! Ίσως όταν μεγαλώσεις γίνεις μοναχός, αφού σε αξίωσε να την αντικρύσεις!»»!!
Πηγή: «Θα θαυμάσεις. Θα απορήσεις». Εκδόσεις Ζωοδότης
https://www.dromokirix.gr/2022/06/blog-post_835.html#more
***
« Ὅταν γεμίζης τὸ λαδικό, νὰ πηγαίνης μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας»!
῾Ο παπα-Χρυσόστομος, παλαιὸς Σταυρονικητιανός, διηγεῖτο ὅτι, ὅταν πῆγε νὰ κοινοβιάση στὴν Σταυρονικήτα, ὁ γερω-Φιλάρετος ὁ Καρουλιώτης (1889-1956) τὸν περιέβαλλε μὲ τὴν ἀγάπη του.
Ὅταν ὁ π. Χρυσόστομος ἀνέλαβε τὸ διακόνημα τοῦ παρεκκλησιαστικοῦ, κάποιος προϊστάμενος τοῦ ἔδωσε ἕνα πεντοκάρικο (πέντε ὀκάδες) λάδι καὶ τοῦ εἶπε νὰ κανονίση νὰ τοῦ φθάση, διότι μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο θὰ τοῦ ξαναδώση λάδι. Φυσικὰ αὐτὸ ἦταν ἀδύνατο.
Ὁ π. Χρυσόστομος ἦταν σὲ ἀπορία καὶ ρώτησε τὸν γερω-Φιλάρετο. Ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε μὲ βεβαιότητα, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ φθάση τὸ λάδι.
«Ὅταν γεμίζης τὸ λαδικό, νὰ πηγαίνης μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας, νὰ τὸ σταυρώνης καὶ νὰ Τὴν παρακαλᾶς νὰ τὸ εὐλογήση»,… τοῦ εἶπε.
Ἔτσι ἔκανε πάντα ὁ π. Χρυσόστομος ὅταν ἔπαιρνε λάδι, καὶ ὢ τοῦ θαύματος! Τὸ πεντοκάρικο ἔφθασε καὶ περίσσεψε…
Ἀπὸ τὴν Ἀσκητικὴ καὶ Ἡσυχαστικὴ Ἁγιορείτικη Παράδοση, ἐκδόσεις Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον «Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος», σελ. 55, Ἅγιον Ὄρος 2011.