Ημερολόγιο: Desert Oasis, Καλοκαίρι 1956
15 Ιουλίου 1956 – Golden Hour
Ο ήλιος βουτάει πίσω από τα βουνά σαν ώριμο πορτοκάλι που λιώνει στον ορίζοντα. Κάθομαι εδώ, στο γυάλινο σπίτι της ερήμου, με ένα ποτήρι bourbon στο χέρι και τα παράθυρα ορθάνοιχτα. Ο αέρας είναι ακόμα ζεστός, ξηρός, γεμάτος εκείνη την ιδιαίτερη μυρωδιά της αγαύης και του θυμαριού που καίγεται από τον ήλιο όλη μέρα. Η πισίνα μπροστά μου έχει πάρει εκείνο το απαράμιλλο τιρκουάζ χρώμα που μόνο το φως του δειλινού ξέρει να δίνει. Και κάπου ανάμεσα στις παλάμες, ο μαύρος γάτος –ο μόνιμος επισκέπτης μου– έχει καταλάβει την καλύτερη θέση, ακίνητος, σαν να ακούει κι αυτός.
Η μουσική ξεκινάει απαλά από το πικάπ. Vibraphone, σαν κουδούνια που κρέμονται από φοίνικες. Τα πινέλα στα τύμπανα σέρνονται αργά, σχεδόν ψιθυριστά, ενώ το κοντραμπάσο δίνει εκείνο το βαθύ, σταθερό βήμα που νιώθεις μέσα στο στήθος. Δεν είναι jazz που σε κάνει να χορεύεις. Είναι jazz που σε κάνει να αναπνέεις πιο αργά.
16 Ιουλίου 1956 – Πρώτες νότες
Σήμερα οδήγησα μέχρι το Palm Springs νωρίς το πρωί για προμήθειες. Γύρισα με νέους δίσκους και μια μυρωδιά από θάλασσα που ακόμα δεν έχω ξεφορτωθεί, παρόλο που είμαστε ώρες μακριά. Το απόγευμα κάθισα δίπλα στην πισίνα και άφησα τη μουσική να γεμίσει τον χώρο. Το πιάνο μπαίνει τώρα πιο ζεστό, σαν ηλιοβασίλεμα που κυλάει πάνω στα πλήκτρα. Κάθε νότα μοιάζει με σταγόνα ιδρώτα που γλιστράει αργά στο λαιμό μιας γυναίκας με κόκκινα χείλη και γυαλιά ηλίου.
Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω. Είναι σαν να έχεις βρει το δικό σου ιδιωτικό καταφύγιο. Μακριά από την πόλη, μακριά από τα τηλέφωνα που χτυπάνε συνέχεια, μακριά από όλους εκείνους που θέλουν κάτι από σένα. Εδώ υπάρχει μόνο ο ήχος του νερού που κυλάει στην άκρη της πισίνας, το αεράκι που κινεί τις κουρτίνες και αυτή η exotica jazz που σε τυλίγει σαν μεταξωτό σεντόνι.
18 Ιουλίου 1956 – Βαθιά μέσα στη νύχτα
Το βράδυ η ατμόσφαιρα αλλάζει. Το muted trumpet μπαίνει σαν ψίθυρος, σαν μυστικό που σου λέει κάποιος στο αυτί. Τα φώτα μέσα στο σπίτι έχουν ανάψει –εκείνα τα χαμηλά, πορτοκαλιά φώτα που κάνουν τα πάντα να μοιάζουν με παλιό φιλμ. Βγαίνω έξω και κοιτάζω τα αστέρια. Ο γάτος με ακολουθεί, τρίβεται στα πόδια μου.
Η μουσική τώρα είναι πιο πυκνή. Το vibraphone χορεύει πάνω από τα τύμπανα, το μπάσο κρατάει το ρυθμό σαν καρδιακό παλμό, και νιώθω ότι όλος ο κόσμος έχει εξαφανιστεί. Μόνο εγώ, το ποτό μου, ο ήχος και η έρημος. Σκέφτομαι πόσο μακριά έχω έρθει από εκείνες τις βροχερές νύχτες στο Λος Άντζελες, όπου η ζωή έτρεχε με διακόσια χιλιόμετρα την ώρα. Εδώ ο χρόνος σταματάει. Ή μάλλον, ο χρόνος απλώς χαλαρώνει δίπλα στην πισίνα μαζί μου.
20 Ιουλίου 1956 – Τελευταίο ηλιοβασίλεμα
Κάθε μέρα μοιάζει ίδια αλλά και διαφορετική. Το ίδιο ηλιοβασίλεμα, η ίδια πισίνα, η ίδια μουσική. Κι όμως, κάθε φορά που ακούω εκείνες τις νότες να ξετυλίγονται, νιώθω σαν να βυθίζομαι λίγο πιο βαθιά σε αυτό το ιδιωτικό όνειρο. Είναι σαν η έρημος να με έχει υιοθετήσει. Σαν ο ήχος του West Coast exotica να είναι το μόνο πράγμα που πραγματικά καταλαβαίνει τι χρειάζομαι: ησυχία, ομορφιά και την αίσθηση ότι κάπου υπάρχει ακόμα ένας τόπος όπου μπορείς να είσαι απλά… εκεί.
Αν κάποτε περάσεις από εδώ, μην χτυπήσεις την πόρτα. Άπλωσε μια πετσέτα δίπλα στην πισίνα, άναψε το πικάπ και άσε τη μουσική να σε πάρει. Ο γάτος θα σου δείξει την καλύτερη θέση.