Ιουστινιανός – ο απόλυτος Αυτοκράτορας των τριών ηπείρων και των 13 θαλασσών
Ρωμιοί της Πόλης
romioitispolis.gr
Στα χρυσά χρόνια της Ρωμανίας, όταν η Κωνσταντινούπολη έστεφε τον Βόσπορο σαν στέμμα του ουρανού, υψώθηκε ένας γίγαντας μεταξύ των αυτοκρατόρων. Δεν ήταν απλώς ηγεμόνας. Ήταν η ενσάρκωση του ίδιου του ονείρου της Αιώνιας Ρώμης, αναγεννημένης στην Ανατολή υπό το φως του Σταυρού. Φλάβιος Πέτρος Σαββάτιος Ιουστινιανός, ο Μέγας, ο Απόλυτος, ο Αυτοκράτορας που ένωσε τρεις ηπείρους και δεκαπέντε θάλασσες κάτω από το Λάβαρο του Χριστού.
Γεννημένος το 482 κοντά στο Ταυρήσιο, από ταπεινή καταγωγή αλλά με ψυχή φτιαγμένη για την αιωνιότητα, ο Ιουστινιανός ανέβηκε στον θρόνο το 527. Δίπλα του, σαν φλόγα αδάμαστη, η Θεοδώρα – η αυτοκράτειρα που στάθηκε δίπλα του στις μεγαλύτερες κρίσεις, με θάρρος που ξεπερνούσε ακόμα και αυτό των λεγεωνάριων. Μαζί τους, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έζησε την πιο λαμπρή της αναγέννηση.
Με το σπαθί του Βελισάριου και του Ναρσή, ο Ιουστινιανός ξεκίνησε το μεγάλο Renovatio Imperii – την αποκατάσταση της Αυτοκρατορίας. Οι Βάνδαλοι στην Αφρική συντρίφτηκαν σαν ξερά φύλλα. Η Καρχηδόνα έπεσε, και η σημαία της Ρωμιοσύνης υψώθηκε ξανά πάνω από τις ακτές της Λιβύης. Στην Ιταλία, ο Βελισάριος μπήκε θριαμβευτής στη Ρώμη, διώχνοντας τους Οστρογότθους μετά από μισό αιώνα βαρβαρικής κυριαρχίας. Ακόμα και τα νότια παράλια της Ισπανίας επέστρεψαν στην αγκαλιά της Νέας Ρώμης. Από τις στήλες του Ηρακλή μέχρι τον Ευφράτη, από τον Δούναβη μέχρι την έρημο της Νουβίας, η Μεσόγειος έγινε ξανά Mare Nostrum – η δική μας θάλασσα.
Δεκατρείς θάλασσες! Η Αδριατική και το Αιγαίο, ο Εύξεινος Πόντος και η Τυρρηνική Θάλασσα, η Λιγυρική και η Λεβαντίνη Θάλασσα, το Αλβοράνιο Πέλαγος και η Ερυθρά, το Κιλικιακό και το Λυβικό Πέλαγος, το Κρητικό, το Ιόνιο και η θάλασσα του Μαρμαρά – όλες τους αντηχούσαν τον ύμνο της Βασιλεύουσας. Τρεις ήπειροι – Ευρώπη, Ασία, Αφρική – ενώθηκαν κάτω από ένα σκήπτρο, ένα νόμο, μία πίστη.
Όμως ο Ιουστινιανός δεν ήταν μόνο πολεμιστής. Ήταν ο νομοθέτης που έδωσε αιώνια υπόσταση στο δίκαιο. Ο Ιουστινιάνειος Κώδικας – το Corpus Juris Civilis – συγκέντρωσε, εξέπυρινε και φώτισε χίλια χρόνια ρωμαϊκής νομικής σοφίας. Αυτός ο κώδικας θα γινόταν η βάση του ευρωπαϊκού δικαίου για αιώνες, φτάνοντας μέχρι τις μέρες μας σαν αθάνατη κληρονομιά.
Και πάνω από όλα, η Αγία Σοφία. Όταν η στάση του Νίκα έκαψε την παλιά εκκλησία, ο Ιουστινιανός δεν θρήνησε. Έχτισε θρυλικό μεγαλείο. Με τους αρχιτέκτονες Ανθέμιο και Ισίδωρο, έστησε τον μεγαλύτερο θόλο που είχε δει ποτέ ο κόσμος – έναν θόλο που έμοιαζε να αιωρείται από τον ουρανό, σαν να τον κρατούσαν άγγελοι. «Νενίκηκά σε, Σολομών!» φώναξε όταν μπήκε μέσα, και η φωνή του αντήχησε μέσα στους αιώνες. Μέχρι σήμερα, η Αγία Σοφία στέκει μάρτυρας της δόξας του: χρυσοί ψηφιδωτοί, μάρμαρα από όλη την Οικουμένη, φως που πέφτει σαν θεϊκή χάρη.
Η Κωνσταντινούπολη έγινε η λαμπρότερη πόλη του κόσμου. Ναοί, υδραγωγεία, φρούρια, ανάκτορα – όλα χτισμένα με το όραμα ενός αυτοκράτορα που ήθελε να ενώσει το παρελθόν με το μέλλον, το ρωμαϊκό με το χριστιανικό, τον ελληνικό πολιτισμό με την ορθόδοξη πίστη.
Ο Ιουστινιανός ονειρεύτηκε μεγάλα. Πολέμησε σκληρά. Έχτισε αιώνια. Και ακόμα κι όταν η πανώλη του 542 άφησε βαθιές πληγές, ακόμα κι όταν οι Πέρσες απειλούσαν στα ανατολικά, η θέλησή του παρέμεινε ακλόνητη σαν τα τείχη της Βασιλεύουσας.
Πέθανε το 565, σε ηλικία 83 ετών, αφήνοντας πίσω του μια Αυτοκρατορία που έφτασε στο απόγειό της μετά την πτώση της Δύσης. Μπορεί οι επόμενες γενιές να έχασαν μέρος από τα κατακτημένα εδάφη, αλλά η κληρονομιά του έμεινε άφθαρτη: ο νόμος, η πίστη, η Αγία Σοφία, το όραμα μιας παγκόσμιας χριστιανικής Ρωμανίας.
Ιουστινιανός ο Μέγας. Ο Αυτοκράτορας που έκανε τη Μεσόγειο να τραγουδάει ξανά ρωμαϊκά. Ο οικοδόμος της Αιωνιότητας. Ο απόλυτος κυρίαρχος τριών ηπείρων και δεκατριών θαλασσών.
Και όσο ο θόλος της Αγίας Σοφίας υψώνεται προς τον ουρανό, τόσο η δόξα του Ιουστινιανού θα λάμπει αιώνια πάνω από τη Βασιλεύουσα των Βυζαντινών.
Δόξα τω Θεώ και αιωνία μνήμη στον Μέγα Ιουστινιανό!
Δεν είναι απλά άλλοι κόσμοι… Είναι τόποι των Ονείρων που συστρατευόμαστε και συναντιόμαστε οι Έλληνες της Αγίας Ρωμανίας