Μαρτυρίες για τον ήρωα Ράτκο Μλάντιτς μετά την κοίμησή του
Ο Νέτζο Μλάντιτς, πατέρας του Ράντκο Μλάντιτς,
σκοτώθηκε ως παρτιζάνος σε μάχη κατά των ναζιστών Ουστάσι, υπερασπιζόμενος τον σερβικό λαό από τα μαχαίρια και τα όπλα της ισλαμιστικής- χιτλερικής Μεραρχίας Χαντζάρ.
Ο ισλαμοφασίστας Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς πέρασε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ως μέλος της Μεραρχίας SS Χαντζάρ,
και η ζωή του σώθηκε από τον τσετνίκο βόιβοντα Ντράγκουτιν Κέσεροβιτς (για το οποίο ο Αλίγια γράφει στο βιβλίο του). Ο Μπρόζ τον συγχώρεσε, όπως και πολλούς άλλους, για παράδειγμα τον Χουσέιν Τζόζα, τον κύριο ιμάμη της Μεραρχίας Χαντζάρ.
Όταν ο ναζί ισλαμιστής Αλίγια σήκωσε ξανά το όπλο του το 1992,
με την στήριξη της Γερμανίας φυσικά, αποφασισμένος να επαναλάβει τη γενοκτονία εναντίον των Σέρβων του 1941, ο γιος του Νέτζο, ο Ράντκο Μλάντιτς, όρθωσε ανάστημα και είπε – Ποτέ ξανά!
Τα παιδιά και τα εγγόνια των ναζί και των ισλαμιστών θέλουν την ιστορική εκδίκηση από τα ελεύθερα Έθνη που όρθωσαν ανάστημα στη ναζιστική – ισλαμική λαίλαπα. Ειδικά εμείς οι Έλληνες γνωρίζουμε καλά ποια είναι η «σωστή πλευρά της ιστορίας».
Ο Ράτκο Μλάντιτς, πρώην διοικητής του Στρατού της Δημοκρατίας της Σέρμπσκα, κοιμήθηκε στις 27 Αυγούστου 2026 σε ηλικία 84 ετών, ενώ εξέτιε ισόβια κάθειρξη στη φυλακή του Χάγη. Με αφορμή την κοίμησή του, σερβικά μέσα και πρόσωπα που τον γνώρισαν ή συνεργάστηκαν μαζί του δημοσίευσαν ή επανέφεραν μαρτυρίες του μεγάλου ήρωα των Σέρβων.
Η Γερίνα Άνιτσιτς, απόστρατη αντισυνταγματάρχης και πρώην επικεφαλής νοσοκόμα της Στρατιωτικής Ιατρικής Ακαδημίας (VMA) του Βελιγραδίου, περιέγραψε λεπτομερώς τη συνάντησή της με τον Μλάντιτς κατά τη διάρκεια του πολέμου. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της, ο Μλάντιτς επισκέφθηκε τους τραυματίες στο νοσοκομείο και μίλησε με καθέναν από αυτούς «σαν πατέρας με γιο». Τους απηύθυνε λόγια στήριξης και ευχές να θεραπευτούν και να ζήσουν πολύ και ευτυχισμένοι. Η ίδια χαρακτήρισε τον Μλάντιτς «έντιμο άνθρωπο σε αυτόν τον βρώμικο πόλεμο που έπληξε την ωραία εκείνη Γιουγκοσλαβία». Ιδιαίτερη εντύπωση της έκανε η δήλωσή του: «Ποτέ δεν επιτεθήκαμε πρώτοι, ήμασταν ήσυχοι και σιωπηλοί. Όταν ακούστηκαν πυροβολισμοί από την άλλη πλευρά, έπρεπε να αμυνθούμε». Η μαρτυρία της δημοσιεύθηκε αρχικά στην εφημερίδα Πολιτικά και αναδημοσιεύθηκε στο portal Στάνιε Στβάρι.
Ο Μίλοβαν Τσίτσκο Μπιέλιτσα, ένας από τους ιδρυτές του Σερβικού Δημοκρατικού Κόμματος και στενός συνεργάτης του Ράντοβαν Κάρατζιτς, δήλωσε μετά τον θάνατο του Μλάντιτς ότι τον συγκλόνισε σαν να έχασε τον πιο κοντινό του άνθρωπο. Τον χαρακτήρισε «αξιωματικό με την πραγματική έννοια της λέξης, Σέρβο και πατριώτη που αγαπούσε τον λαό του και ήθελε να αποτρέψει τα δεινά που είχαν υποστεί οι Σέρβοι στον Α΄ και Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο». Σύμφωνα με τον ίδιο, ο σερβικός λαός ήταν πάντα στην πρώτη θέση για τον Μλάντιτς. Πρόσθεσε ότι αν ο Μλάντιτς και ο Κάρατζιτς είχαν συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις του Ντέιτον, ο χάρτης της Δημοκρατίας της Σέρμπσκα θα ήταν διαφορετικός.
Ο Μπράνισλαβ Πούχαλο, ο οποίος φρουρούσε τον Μλάντιτς επί δέκα χρόνια (1992-2002), τον περιέγραψε ως μεγάλο στρατηλάτη, πραγματικό στρατιώτη, γνώστη της τέχνης του πολέμου, μορφωμένο, απείρως έντιμο και γενναίο. Τόνισε ότι ο Μλάντιτς περιφρονούσε κάθε τι απάνθρωπο και δεν ανεχόταν τους πολεμικούς κερδοσκόπους. Ανέφερε επίσης ότι ο Μλάντιτς ποτέ δεν πάτησε το πόδι του σε ορισμένα στρατόπεδα στο Βελιγράδι, γιατί προτιμούσε να κόψει το χέρι του παρά να θέσει σε κίνδυνο νεαρούς στρατιώτες εξαιτίας του.
Η ρωσίδα ακαδημαϊκός Γιελένα Γκούσκοβα, συγγραφέας δύο βιβλίων για τον Μλάντιτς, τον χαρακτήρισε μεγάλο στρατηλάτη, κορυφαίο επαγγελματία και έντιμο αξιωματικό που πολέμησε για την πατρίδα του. Σύμφωνα με την ίδια, για πολλούς αξιωματικούς αποτελούσε τακτικό ιδιοφυΐα και προκαλούσε σεβασμό ακόμη και στη Δύση.
Σε παλαιότερες μαρτυρίες που επανήλθαν στο προσκήνιο, ο Βόγιο Κούπρεσανιν, μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη του Χάγη, δήλωσε ότι ο Μλάντιτς «θα μπει ως θετικός στην σερβική ιστορία» επειδή υπερασπίστηκε τον σερβικό λαό. «Αν δεν υπήρχε αυτός ο στρατηγός, ο σερβικός λαός δεν θα υπήρχε ούτε σε ίχνη στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη», είπε χαρακτηριστικά.
Ο γιος του, Ντάρκο Μλάντιτς, σε δηλώσεις του είχε αναφερθεί σε περιστατικά όπου ο πατέρας του έσωσε ζωή σε μουσουλμάνα κοπέλα από το Γκόραζντε κατά τη διάρκεια του πολέμου, στέλνοντας αμέσως ελικόπτερο για να τη μεταφέρει σε σερβικό νοσοκομείο.
Να ευχηθούμε ο Κύριος Ιησούς Χριστός να αναπαύσει την ψυχή του μεγάλου αυτού ήρωα, να του χαρίσει τον Παράδεισο, και να τον συγκαταριθμήσει μεταξύ των δικαίων, εκεί όπου δεν υπάρχει πόνος, λύπη και στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητη. Αιώνια του η μνήμη.