Μπλουζ φυσαρμόνικας για νοσταλγικές φθινόπωρο-καλοκαιρινές βραδιές
Σήμερα το βράδυ άφησα το παράθυρο ανοιχτό. Ο αέρας είχε μέσα του εκείνη τη μίξη που μόνο ο Σεπτέμβρης ξέρει να φτιάχνει· μισό καλοκαίρι, μισό φθινόπωρο. Μυρίζει ακόμα αρμύρα και ξεθωριασμένο αντηλιακό, αλλά φέρνει και τη δροσιά που κάνει τα φύλλα να τρίζουν κάτω από τα βήματα.
Πήρα τη φυσαρμόνικα από το συρτάρι, εκείνη τη μικρή που με συντροφεύει τα βράδια που δεν θέλω λόγια, μόνο ήχους. Έπαιξα αργά, σαν να ψιθύριζα σε κάποιον που δεν θα ακούσει ποτέ. Οι νότες γλίστρησαν στο δωμάτιο, ανακάτεψαν τις σιωπές με τις αναμνήσεις· βράδια σε αυλές με γέλια, μακρινά τζιτζίκια, και τα φώτα της πόλης που έμοιαζαν τότε πιο φωτεινά.
Δεν ξέρω αν είναι η μελαγχολία του τέλους ή η γλύκα της αρχής. Το μόνο που ξέρω είναι πως το φθινόπωρο πάντα κουβαλάει μαζί του μια τσέπη γεμάτη καλοκαίρια. Και κάθε φορά που φυσάω στη φυσαρμόνικα, είναι σαν να ξεκλειδώνω λίγο απ’ αυτόν τον κρυμμένο θησαυρό.
Ίσως να μην υπάρχει καλύτερη μουσική για τέτοιες νύχτες από τα απλά, μπλεξιμένα μπλουζ της ψυχής. Ένα τραγούδι χωρίς λόγια, για όσα ποτέ δεν καταφέρνουμε να πούμε.
Ρωμιοί της Πόλης
romioitispolis.gr