Ο συγκλονιστικός Ύμνος που εψάλλη όταν συντρίψαμε τους Άραβες το καλοκαίρι του 718
Φεύγοντας από τη μάχη σαν μικρά παιδιά, θερίσατε την ήττα από την αυτοκρατορία μας.
Πού είναι το θράσος σας, έθνος γεννημένο από σκλάβους…
Ύμνος που εψάλλη σε ολονύκτια αγρυπνία, πομπή στα τείχη της πόλης και ευχαριστήρια λειτουργία στην εκκλησία της Παναγίας κοντά στη Χρυσή Πύλη, στις 16 Αυγούστου 718 μετά την ήττα του αραβικού στόλου κατά τη δεύτερη αραβική πολιορκία της Πόλης.
Marc D. Lauxtermann, Byzantine Poetry from Pisides to Geometres, Texts and Contexts, Volume Two, Vienna 2019, Austrian Academy of Sciences Press
“Πού είναι τώρα, ω δολοφόνοι, οι φλογερά αστραφτερές λάμψεις των λογχών σας και οι πολύχρωμοι ήχοι των φαρέτρων σας;
Πού είναι η λάμψη των σπαθιών και των δοράτων σας;
Πού είναι οι πανοπλίες και τα επιχρυσωμένα κράνη σας, οι στρογγυλές και ζοφερές ασπίδες σας;
Πού είναι ο θορυβώδης θόρυβος της [πολεμικής σάλπιγγας] και το φλογερό κόκκινο και μαυριδερό χρώμα των σημαιών των δράκων και των σημαιών με τα ξίφη;
Και πού είναι τώρα τα πλοία σας, που υψώνονται ψηλά σαν τους [ψηλούς] κέδρους του Λιβάνου;
Πού είναι οι πυρέκβολες διήρεις σας και οι ταχύποδες μονήρεις σας, οι οποίες, πριν από τη μάχη και μπροστά από την πόλη, ήταν αγέρωχες και θριαμβολογούσαν, αλλά οι οποίες, όταν άρχισε η μάχη, τράπηκαν σε φυγή και σκέφτηκαν μόνο την ασφάλεια; Φεύγοντας από τη μάχη σαν μικρά παιδιά, θερίσατε την ήττα από την αυτοκρατορία μας.
Πού είναι το θράσος σας, έθνος που γεννήθηκε από σκλάβους [δηλ. παιδιά της Άγαρ], και πού είναι τα εφόδια που γεμίζουν την κακή σας απληστία και με τη βοήθεια των οποίων υπερέχετε στον πόλεμο (ή έτσι νομίζατε) και πολιορκείτε τις πόλεις των Χριστιανών;”.
Στα όνειρά μου βρίσκομαι πάλι εκεί… στην καρδιά της Περσικής Ανατολής, στα βάθη της Ερανσάρ. Η μορφή της χάνεται μέσα στο πλήθος, και μόνο το στιγμιαίο, καταφρονητικό βλέμμα της μένει χαραγμένο για πάντα. Είναι νικήτρια, είναι υπεροπτική· γνωρίζει ότι μπορεί να πετύχει τα όνειρά της, να επικρατήσει με την ευφυΐα της.
Τα κόκκινα μαλλιά της και τα πράσινα μάτια της ξεθώριασαν στη λήθη των ακτών της Ερυθράς Θάλασσας και της Ραϊθώ. Τα κύματα και ο χρόνος έσβησαν τα βήματά της, την έκαναν να μοιάζει μυθική, λες και δεν υπήρξε ποτέ στα αλήθεια…
Η Αρισμαρή… το μεγάλο μυστήριο που κρύβει μέσα του το μύρο της Φαράν.
περισσότερα=>ΕΔΩ