Ο Θεός λέει την τελευταία λέξη! Την τελευταία λέξη πάντοτε την λέει ο Ουρανός! π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος
π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος
Λίγο μετά την κοίμηση του π. Επιφανίου, ένα από τα στενά πνευματικά του τέκνα, μου έκανε γνωστό ότι ο ίδιος δύο-τρεις φορές μετέβη στην κατοικία του αειμνήστου Σεβασμιωτάτου κυρού Θεολόγου και λαμβάνοντας όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις, έριξε κάτω από την πόρτα του φάκελο με χρήματα χωρίς στοιχεία αποστολέα, που του είχε δώσει ο π. Επιφάνιος λέγοντάς του χαρακτηριστικά ότι την ενέργεια αυτή τη γνωρίζουν μόνο ο Θεός, ο π. Επιφάνιος καθώς και ο κομιστής του φακέλου…Ο π. Επιφάνιος, όπως γνωρίζετε, εκοιμήθη την Παρασκευή 10 Νοεμβρίου 1989 και ώρα 4:26 το απόγευμα. Την ώρα εκείνη βρισκόμασταν κοντά του τέσσερα – πέντε άτομα. Στις 4:28, δηλαδή δύο μόλις λεπτά μετά το «φτερούγισμα» της ψυχής του κι ενώ το σώμα του ήταν ακόμα «ζεστό», χτύπησε το κουδούνι της κατοικίας του π. Επιφανίου. Οδήγησα τα βήματά μου με δυσκολία μέχρι την πόρτα και ανοίγοντάς την αντίκρυσα με έκπληξη το Σεβασμιώτατο κυρό Θεολόγο. Φίλησα με σεβασμό το χέρι του και με ρώτησε: «Πώς είναι η υγεία του π. Επιφανίου;». Προσπαθώντας να συγκρατήσω τα δάκρυά μου και κυριολεκτικά ψελλίζοντας, του ανακοίνωσα ότι πριν λίγο εκοιμήθη. Προχώρησε προς το δωμάτιό του, ασπάστηκε με σεβασμό το σκήνος του, μας ζήτησε ένα πετραχήλι και γονατιστοί τόσον ο ίδιος όσο κι οι παρευρισκόμενοι, ζήσαμε ένα εξόχως συγκινητικό Τρισάγιο που τέλεσε ο Σεβασμιώτατος.Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, δεν έχουμε το δικαίωμα ως κατά σάρκα οικογένεια του π. Επιφανίου να πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο Κύριος μας οδήγησε τα βήματα του αειμνήστου Αγίου Λαρίσης στην οικία του π. Επιφανίου για να είναι ο πρώτος κληρικός και μάλιστα Ιεράρχης που τέλεσε Τρισάγιο για την ανάπαυση της ψυχής του;Έτσι, καθοδηγούμενος από τον Κύριό μας, με αυτή του την επίσκεψη ανταπέδωσε, κατά κάποιο τρόπο, τις ευεργεσίες που δέχθηκε κατ’ επανάληψιν από άγνωστο ευεργέτη.Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Λαρίσης ουδέποτε πληροφορήθηκε τις «επισκέψεις αγάπης» εκ μέρους του π. Επιφανίου. Ας έχουμε όλοι την ευχή του..
Πολυνείκης Θεοδωρόπουλος, κατά σάρκα αδερφός του π. Επιφανίου
Μᾶς μεταφέρει τό περιστατικό πνευματικό τέκνο τοῦ Γέροντος π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, πού ἦτο παρόν στήν ἀποκάλυψι.
Βρισκόμαστε στό ὑπέροχο κάστρο τῆς Ὀρθοδοξίας, στό Ἱερό Ἡσυχαστήριο τῆς Θεοτόκου Τροιζῆνος, τοῦ ὁποίου κτήτωρ καί καθοδηγητής ὑπῆρξε ὁ Γέρων Ἐπιφάνιος. Συγκαλεῖται σύναξις ἁπάσης τῆς ἀδελφότητος καί ὅλων τῶν πατέρων αὐτῆς. Ἡ μεγάλη μορφή τῆς Ἐκκλησίας, ὁ π. Ἐπιφάνιος, ἔθεσε τό ζήτημα στήν ἀδελφότητα.
-Ἀδελφοί μου καί πατέρες. Γνωρίζετε τούς διωγμούς καί τούς κατατρεγμούς πού ὑφίστανται οἱ δώδεκα ἐκθρονισθέντες Μητροπολίτες. Ἅπαντες εἶναι ἐπίλεκτοι διακονητές τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἐπίσημος διοίκησις τῆς Ἐκκλησίας τούς ἐκθρονίζει καί τούς κυνηγᾶ. Ἐμεῖς ἐδῶ στό μικρό μας Μοναστηράκι ἔχουμε πολλές εὐλογίες. Ἀναρωτιέμαι τί θά γίνουν αὐτοί οἱ ἄνθρωποι. Ἅπαντες ἔχουν τήν μέριμνα καί τήν φροντίδα τῶν πνευματικῶν τους τέκνων ἀλλά καί τῶν οἰκείων τους. Δέν ὑπάρχει ζήτημα περιθάλψεως.
-Ὅμως, ἐπιθυμῶ νά ἀναφερθῶ εἰδικά στόν Μητροπολίτη Λαρίσης τόν Θεολόγο, ἐπειδή τά πράγματα στήν Λάρισα εἶναι πολύ περίπλοκα καί δύσκολα. Ἐάν λοιπόν θελήση νά ἔλθη ὁ Θεολόγος νά μείνη κοντά μας, θά εἶναι μία μεγάλη εὐλογία. Θά ἔχουμε ἕναν ἅγιο, πραγματικά Ἐπίσκοπο κοντά μας. Καί αὐτή ἡ εὐλογία θά εἶναι μέχρι τέλους, ἐάν θεληση καί στό γῆρας νά δεχθῆ τήν δική μας ταπεινή διακονία.
Εἶπε καί ἄλλα ἀποκαλυπτικά γιά τόν Θεολόγο, καί οἱ πατέρες τοῦ Ἡσυχαστηρίου, συνεφώνησαν ἀπολύτως μέ τόν Γέροντα Ἐπιφάνιο.
Σημειώνουμε πώς, δέν χρειάσθηκε νά φιλοξενηθῆ στό Μοναστήρι της Κεχαριτωμένης αὐτή ἡ σύγχρονη ἁγία μορφή, ἀλλά εὐλογεῖ καί ἐξαγιάζει τήν Λαρισσαϊκή καί Θεσσαλική γῆ ἀπό τό Μοναστήρι τοῦ μακαριστοῦ π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου στό Στόμιο Λαρίσης….
Ἄς γνωρίζουμε πώς, «Αὐτοί π’ ἀγαπήσαμε φύγανε πρός τό μέλλον, ἀλλά καλύτερα αὐτοί πού ἐπιθυμήσαμε ἔρχονται ἀπ’ τό μέλλον» ( Διασκευή, Γ. Διλμπόη, Κοχλίδια).
Του Άρχιμανδρίτου Ἱεροθέου Ἀργύρη, Ἱεροκήρυκος
***
Ανεξίκακος, πράος και ταπεινός τη καρδία
«Οι θέλοντες ευσεβώς ζειν διωχθήσονται».
Ο μακαριστός Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Θεολόγος, κατά κόσμο Νικόλαος Πασχαλίδης, γεννήθηκε στην Οδησσό της Ρωσίας τη Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 1918.
Τον Αύγουστο του 1918, εξαιτίας της Ρωσικής Επαναστάσεως του 1917, εισέβαλαν στο σπίτι με σκοπό να σφετερισθούν τα λιγοστά υπάρχοντά τους. Σώθηκαν ως εκ θαύματος, μετά το γεγονός αυτό ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, στο ορεινό χωριό Νικιά της Νισύρου Δωδεκανήσου.
Το 1934 μετακομίζει στην Αθήνα όλη η οικογένεια. Εκεί εργαζόταν σε μάνδρα με οικοδομικά υλικά και το βράδυ φοιτούσε σε νυκτερινό σχολείο ενώ πνευματικά στηριζόταν από τη Χριστιανική Κίνηση Νέων του αειμνήστου π. Αγγέλου Νησιώτη.
Το 1942 μετά από πολλές περιπέτειες έπιασε δουλειά σ’ ένα βιβλιοπωλείο ξενόγλωσσων κι επιστημονικών βιβλίων. Όταν περάτωσε τις γυμνασιακές του σπουδές γράφτηκε στη Νομική Σχολή.
Αργότερα, όταν ήταν στο τρίτο έτος της Νομικής, εγκατέλειψε τη Νομική Σχολή Αθηνών και γράφτηκε αμέσως στη Θεολογία, που ήταν το κρυφό όνειρό του, η μεγάλη χαρά της ζωής του.
Με τη σοφή καθοδήγηση του έμπειρου πνευματικού του π. Χριστοφόρου Παπουτσοπούλου ολοκλήρωσε την επιθυμία του να γίνει κληρικός.
Την Τρίτη στις 11 Ιουλίου 1950 έγινε η κουρά του σε μοναχό στην Ιερά Μονή Πετράκη λαμβάνοντας το όνομα Θεολόγος.
Το Σάββατο στις 15 Ιουλίου 1950 χειροτονήθηκε διάκονος στην Ιερά Μονή Πετράκη από τον Επίσκοπο του Μικρασιατικού Ελληνισμού, τον Πατάρων Μελέτιο.
Τον Ιούλιο του 1952 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και μετέπειτα χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης από τον Μητροπολίτη Λήμνου Διονύσιο Χαραλάμπους, τον οποίο ακολούθησε στη Λήμνο για οκτώ χρόνια (1952-1960) και κατόπιν για άλλα οκτώ χρόνια (1960-1968) στα Τρίκαλα Θεσσαλίας.
Στο επιτραχήλιό του βρίσκουν ανακούφιση πολλές ψυχές. Τις ελκύει η γλυκιά του μορφή, η ανεπιτήδευτη αγάπη και καλοσύνη του. Και πιο πολύ τους νέους. Στο πρόσωπό του βλέπουν όλοι τον απλό και άδολο άνθρωπο του Θεού, τον στοργικό πνευματικό πατέρα. Τις αδιαμφισβήτητες αυτές αρετές του π. Θεολόγου αναγνωρίζει και ο παραιτηθείς τότε Μητροπολίτης Λαρίσης, Ιάκωβος Σχίζας. Γι’ αυτό και εύχεται, ο Θεολόγος, που τότε ασκεί καθήκοντα Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου του Τοποτηρητή, να είναι ο διάδοχός του στο θρόνο της Λαρίσης. Τη λεπτομέρεια αυτή της προτίμησης του μακαριστού σήμερα πρώην Μητροπολίτου Λαρίσης Ιακώβου, αναγκάστηκε ο Θεολόγος να αναφέρει στην Αποχαιρετιστήριο Εγκύκλιό του της 13ης Ιουλίου 1974. Κι όμως, εκ των υστέρων κατηγορήθηκε αναίσχυντα ότι εκθρόνισε τον Ιάκωβο, για να καταλάβει εκείνος τον θρόνο της Λαρίσης! Αυτός που δεν είχε ποτέ σκεφθεί την επισκοποίησή του. Που στόλισε όμορφα την ψυχή του με τ’ αμάραντα άνθη της αρετής και της απλότητας! Αλλά δεν ήταν αυτή η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που συκοφαντήθηκε.
Κάποια ημέρα έβαζαν στοίχημα στο καφενείο ότι αυτή την ώρα υπήρχε μια γυναίκα στο σπίτι του μακαριστού και αμαρτάνουν. Αποφάσισαν να στείλουν κάποιους για διαπίστωση. Όταν εκείνοι πήγαν και χτύπησαν την πόρτα εκείνος με χαμόγελο τους άνοιξε και τους είπε: «περάστε μέσα, καθίστε ώστε μαζί να απολαύσουμε την προσευχή μας» και φυσικά το μόνο που είδαν ήταν το αναμμένο καντηλάκι και το θυμιατό που κάπνιζε ευωδίες ουράνιες, γιατί ήταν ώρα προσευχής!
Άλλοτε τον συκοφάντησαν στον Μητροπολίτη Διονύσιο ότι του υποσκάπτει τον θρόνο και πρέπει να τον διώξει. Αλλά γρήγορα αποκαλύφθηκε η συκοφαντία. Γι’ αυτό ως το τέλος της ζωής του ο Θεολόγος τόνιζε: «Δεν πρέπει στη ζωή μας να καταδικάζουμε κανέναν. Απολύτως κανένα. Για τον καθένα ο Θεός έχει το σχέδιό Του και την ώρα κατά την οποία θα μιλήσει στην καρδιά του. Πρέπει να παραδεχθούμε ότι και στους κακούς ακόμη υπάρχουν σπέρματα ειλικρινείας και περιμένουν την ημέρα και το πρόσωπο που θα τους βοηθήσει να καταλάβουν το σφάλμα τους. Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο τίτλος του χριστιανού είναι: «Οι θέλοντες ευσεβώς ζειν διωχθήσονται». Γι’ αυτό και στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωή μας δεν πρέπει να παύσουμε να δίδουμε το «παρών» ενώπιον του Θεού». Πολλοί γύρω μας περιμένουν την ώρα και το πρόσωπο που θα τους οδηγήσει στην μετάνοια. Έχουμε χρέος εμείς να είμεθα εκείνοι, που κυρίως με το παράδειγμά μας, με τη συνέπειά μας, με τη σταθερότητά μας, με την ακεραιότητά μας, να βοηθούμε στη σωτηρία τους άλλους. Δεν είναι καλύτερο, αντί να καταδικάζουμε τον άλλον, όποιος κι αν είναι, (πατέρας, μητέρα, παιδί), να τον υπομένουμε και με το παράδειγμά μας να του δώσουμε την αφορμή να σκεφθεί και να καταλήξει σε συμπέρασμα σωτήριο για τον εαυτό του; «Πρέπει όλοι μας, τόνιζε, μέχρι τα βαθιά γεράματα να ομολογούμε έργο και λόγο και τρόπο και αληθεία Χριστόν και τούτον εσταυρωμένον. Αυτή είναι η αποστολή μας και το έργο μας επί της γης. Μια και η ζωή μας στη γη είναι πολύ μικρή, ας μη χάνουμε τον καιρό μας. Δεν έχουμε δικαίωμα να κλαίμε και να είμεθα κακομοίρηδες, επειδή βρίσκονται σήμερα άνθρωποι να ψέξουν και να ονοματίσουν τους χριστιανούς έτσι ή αλλιώς με τα χειρότερα λόγια και με τα χειρότερα ονόματα. Βεβαίως αυτός είναι ο κλήρος των χριστιανών και πρέπει να μας γίνει συνείδηση».
Ήξερε να υψώνεται πάνω απ’ την παραφορά των στιγμών και τα πάθη. Δεν ακούστηκε ποτέ να γογγύζει. Να εκφέρει κακό λόγο για κανένα. Ούτε για τους διώκτες του. Εφήρμοζε πιστά στη ζωή του την εντολή: «Ευλογείτε τους διωκόντας υμάς, ευλογείτε και μη καταράσθε». (Ρωμ.12,14)… Όταν οι συνομιλητές του καταφερόντουσαν με δριμύτητα κατά του αποθανόντος αρχιεπισκόπου Σεραφείμ ο αοίδιμος έλεγε χαρακτηριστικά: Α, τον ευλογημένο και τίποτε άλλο! Ήταν ο κληρικός που ζούσε για τον Θεό και που έκανε τα πάντα για τη δόξα του Θεού! Ήταν ο άνθρωπος του Θεού. Απλός, ταπεινός, ανεξίκακος. Ανώτερος παθών και μικροτήτων. Ήταν ευθύς, αληθινός και ανυπόκριτος. Η πολιτική, η κολακεία και η διπλοπροσωπία ήταν γι’ αυτόν άγνωστα. Πράος, ευγενής, γλυκύς, μειλίχιος . Είχε επάνω του αρχοντιά. Αφιλοχρήματος, άκακος, ασκητικότατος, η φιλανθρωπία του υπήρξε παροιμιώδης. Πολλά φτωχόπαιδα του νομού Λαρίσης τα σπούδασε με δικά του έξοδα. Σκορπούσε αφειδώς όπου υπήρχε ανάγκη και δεν κρατούσε τίποτε για τον εαυτό του. Μάλιστα πολλές φορές στο τέλος του μήνα έμενε χωρίς χρήματα. Και αναγκαζόταν να δανείζεται από ιερέα των γραφείων του για ν’ ανταποκριθεί σε έκτακτες περιπτώσεις οικονομικής ενίσχυσης. Όταν κηρύχθηκε έκπτωτος τον Ιούλιο του 1974 δεν είχε χρήματα να πληρώσει το εισιτήριο του ταξιδίου της εξορίας από τη Λάρισα προς την Αθήνα και του το πλήρωσε αποθανών ευσεβής Λαρισαίος. Η καθαρότητα της καρδιάς του αντιφεγγιζόταν στο κεχαριτωμένο και φωτεινό του πρόσωπο! Γι’ αυτό και αγαπήθηκε με πάθος από όλο τον πιστό λαό . Στη συνείδηση του λαού του Θεού ο μακαριστός Θεολόγος Πασχαλίδης είναι άγιος.
Τον Ιανουάριο του 1993, όταν προσήλθε στο Πρωτοβάθμιο για Αρχιερείς Συνοδικό Δικαστήριο, που τον καταδίκασε σε δεκαετή αργία, συνάντησε αναπάντεχα τον αρχιεπίσκοπο κ.Σεραφείμ στην είσοδο του ανελκυστήρα, ο οποίος και του είπε: «Αχ βρε Θεολόγε, σε αδικήσαμε, εσύ δεν έφταιγες σε τίποτα… δεν τα ήθελα εγώ αυτά που σου συμβαίνουν αλλά….». Εκείνη την ημέρα ένας άγνωστος αξιωματικός της Αστυνομίας, καθώς αντίκρισε τον Θεολόγο λέει: «Αυτόν τον άνθρωπο δικάζουν; Αυτός είναι Άγιος»!
Τα πρώτα ενοχλήματα άρχισαν να εμφανίζονται τον Οκτώβριο του 1995. Πέμπτη 7 Δεκεμβρίου 1995, υποβλήθηκε σε εγχείρηση στομάχου για την αφαίρεση του πάσχοντος από καρκίνο τμήματος.
Χοροστάτησε στη θεία Λειτουργία της 8ης Μαΐου 1996, και στον πανηγυρικό Εσπερινό και στη θεία Λειτουργία της 15ης Μαΐου 1996, κατά την εορτή του Πολιούχου Λαρίσης Αγίου Αχιλλίου, ήταν από τις τελευταίες επίσημες εξόδους του Μητροπολίτη. Τις τελευταίες ημέρες του μηνός Ιουλίου 1996 κατέρρευσε σωματικά. Άρχισαν οι εισαγωγές του στο Γενικό Νοσοκομείο Λαρίσης, στην Εντατική Μονάδα. Εκεί έζησε την αναστάσιμη ελπίδα, καθώς έλεγε στον ιεροδιάκονό του ότι άκουγε αναστάσιμα τροπάρια από μεγάλη καλλίφωνη χορωδία καθώς και τον Χερουβικό ύμνο, ενώ κανείς άλλος, φυσικά, δεν άκουγε τίποτε. Αντιμετώπιζε άφοβα και με ηρεμία την ασθένειά του, τους πόνους, αλλά και τον θάνατο. Μάλιστα του είπε κάποια στιγμή: «Παιδί μου, δόξα τω Θεώ. Μπήκαμε στην τελική ευθεία». Κι έσβησε σαν πουλί. Σα να έγειρε για ύπνο! Τίποτε εξωτερικά δεν έδειχνε ότι παρέδωσε την αγία του ψυχή στο Θεό. Ήταν 11:20μμ της 31ης Ιουλίου 1996.
Ετάφη στην Κομνήνειο Ιερά Μονή Στομίου, όπου ο ίδιος ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε την επιθυμία να ταφεί, σε σχήμα παρεκκλησίου ταφικό θάλαμο κάτω από τις ιαχές του πλήθους «Άγιος», «Άξιος» και τον αναστάσιμο θριαμβικό παιάνα «Χριστός ανέστη εκ νεκρών …».
Η ευωδία που αναδίδεται από τον τάφο του σου μεταγγίζει την ευφροσύνη του Παραδείσου. Πραγματικά ο τάφος του ευωδιάζει. Ας έχουμε την ευχή του και την ευλογία του στις δύσκολες μέρες που ζούμε.
«Όταν πληροφορήθηκε [ο άγιος επίσκοπος Θεολόγος Λαρίσης] την καταπάτηση από κάποιον επώνυμο του οικοπέδου χήρας γυναίκας, που το κρατούσε για τις σπουδές της κόρης της, του τηλεφώνησε αμέσως παρουσία της γυναίκας και του διαμήνυσε να το επιστρέψει αμέσως, γιατί αλλιώς θα δημοσιοποιούσε την πράξη του. Το αποτέλεσμα ήταν άμεσο. Αλλά και η ευγνωμοσύνη της γυναίκας προς τον ευεργέτη της μεγάλη. Τόσο που τον επισκέφθηκε αργότερα, το 1994, στο επισκοπείο μαζί με την επιστήμονα πλέον κόρη της, για να τον ευχαριστήσει και πάλι»
Μαρτυρία Βασίλειος Στεργιούλης, θεολόγος
«Πέθανε καταχρεωμένος ο σύζυγος και πατέρας δύο παιδιών. Τρομοκρατημένη από τα χρέη η σύζυγος, πούλησε ένα οικόπεδό της, για να τα αντιμετωπίσει. Πώληση αντί πινακίου φακής στο 1/10 της αξίας του. Όταν κατάλαβε το λάθος της, προσέφυγε στο Δεσπότη, τον ενημέρωσε για τις δυσκολίες ακύρωσης του συμβολαίου και για τον πολύ χρόνο πουαπαιτείται.“Καλά, υπάρχει κι άλλος τρόπος”, μου είπε. Θα καλέσω τον εργολάβο αγοραστή μέχρι το Σάββατο να το ακυρώσει. Αλλιώς θα τον καταγγείλω την Κυριακή στον Άγιο Αχίλλειο ότι έκλεψε τη χήρα και τα ορφανά. Μετά δύο μέρες, την Πέμπτη, ακυρώθηκε το συμβόλαιο».
Μαρτυρία κ. Νικολάου Κατσαρού, άμισθο νομικό σύμβουλό του, μετέπειτα Βουλευτή και Α΄ αντιπρόεδρο της Βουλής
Από τον επικήδειο του κ. Νικολάου Κατσαρού, αντιπροέδρου της Βουλής.
Σεβασμιώτατε,
Την ύστατη αυτή ώρα νιώθω το χρέος να σας απευθύνω λίγα λόγια. Ξέρω αν ζούσατε δεν θα με αφήνατε να τα πω…
Έζησα τα χρόνια της Αρχιερατείας σας από τις πρώτες της μέρες….
Τον Ιούλιο του 1974, όταν η δικτατορία του Ιωαννίδη σας έδιωχνε από τη Λάρισα, συγγενικό σας πρόσωπο με κάλεσε και μου έδειξε όλη την περιουσία που αποκτήσατε στα 6 χρόνια της αρχιερατείας σας στην πλούσια μητρόπολη Λαρίσης και Τυρνάβου. Ήταν είκοσι μία δραχμές κέρματα σε ένα φθαρμένο πορτοφολάκι!….
Στα χρόνια της δικτατορίας απαίτηση του υφυπουργού της περιφέρειας Θεσσαλίας ήταν να τον υποδέχονται οι αρχές στο αεροδρόμιο, όταν ερχότανε από την Αθήνα. Δεν τον υποδεχθήκατε ποτέ με την αιτιολογία ότι αυτό είναι έξω από τα αρχιερατικά σας καθήκοντα. Το αποτέλεσμα ήταν να είναι χείριστες οι σχέσεις σας με κείνον, γεγονός που συνέβαλε πολύ και στην εκθρόνισή σας από το τότε καθεστώς.
Στα χρόνια της δικτατορίας, το 1973, στη Λάρισα κυκλοφόρησε η πρώτη διακήρυξη κατά των τεκτόνων και ακολούθησαν όμοιες διακηρύξεις σε άλλες 12 μητροπόλεις, των οποίων περιέργως οι μητροπολίτες διώχθηκαν από την δικτατορία του Ιωαννίδη! …… …
[σημ. επ. Αγωνίστηκε σθεναρά κατά της Λαρισαϊκής μασονικής στοάς παντοιοτρόπως και το γεγονός αυτό σίγουρα αποτέλεσε ουσιώδη λόγο που οδήγησε στην έκπτωσή του. Στην Νέα -Ιταλική- Μασωνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 4ος, σελ. 109- 110, ο π. Θεολόγος αναφέρεται ως πολέμιος.]
«Ο Θεός λέει την τελευταία λέξη!!! »
π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος
«Ο Θεός λέει την τελευταία λέξη!!!
Το πότε θα την πη, είναι δικό Του θέμα!
Την τελευταία λέξη πάντοτε την λέει ο Ουρανός!!!
Ο Θεός γράφει κύκλους!
Ο Δάκτυλος της Θείας Δικαιοσύνης γράφει κύκλους!
Δεν γράφει καμπύλες!
Αλλά επειδή η ζωή μας είναι μικρή, δεν βλέπουμε τον κύκλο,
βλέπουμε την καμπύλη και καμμιά φορά σκανδαλιζόμασθε…
Θα γράψη τον κύκλο ο Θεός αργότερα!!!
Τότε που θέλει Εκείνος!!!»!!!