Οδυσσέας Ελύτης & Δημήτρης Χορν… ξένοιαστες μέρες μιας άλλης Ελλάδας
Ελληνικό πνεύμα: Ο φακός του Νίκου Δήμου απαθανατίζει τον Οδυσσέα Ελύτη, τη σύντροφο του Ιουλίτα Ηλιοπούλου και τον Δημήτρη Χορν στο εξοχικό του ηθοποιού στο Πόρτο Ράφτη όπου ο βραβευμένος με Νόμπελ λογοτεχνίας ποιητής ήταν φιλοξενούμενος του καλού του φίλου το καλοκαίρι του 1990. Στον ποιητή δεν άρεσε να φωτογραφίζεται: «Μανιώδης φωτογράφος, είχα ζητήσει αρκετές φορές από τον Ελύτη να τον φωτογραφίσω. Αντιστεκόταν σθεναρά. «Μην χάνεις τον καιρό σου» μου έλεγε, «με ενοχλεί να με φωτογραφίζουν. Παγώνω και βγαίνω χάλια. Άλλωστε πρέπει να επηρεάζω και το αποτέλεσμα – καίγονται τα φιλμ, χαλάνε οι μηχανές…» έχει γράψει ο Νίκος Δήμου για την φωτογραφία που τράβηξε τελικά στο Πόρτο Ράφτη.
«Φωτογράφιζα όλο το απόγευμα, από μακριά, με τηλεφακό, για να νιώθει λιγότερο την παρουσία μου. Έβγαλα πολλά φιλμ. Ο Τάκης βοηθούσε με τις χαρισματικές ατάκες του που ελάφραιναν την ατμόσφαιρα.
Η «κατάρα των φωτογράφων» βγήκε αληθινή. Η ολοκαίνουργια επαγγελματική Nikon που είχα αγοράσει πριν μερικούς μήνες, έπαθε μία βλάβη που οι τεχνικοί της εταιρίας δεν την είχαν ξαναδεί. Έτσι τα μισά φιλμ ήταν για πέταμα. Την κατάσταση έσωσε η δεύτερη Nikon και η φτηνή Pentax Compact. Σε αυτήν οφείλεται η φωτογραφία του ζευγαριού, που έχει κάνει πολλές φορές τον γύρο του κόσμου…»
Οδυσσέας Ελύτης –Τα τζιτζίκια
Η Παναγιά τα πέλαγα
κρατούσε στην ποδιά της.
Την Σίκινο, την Αμοργο
και τ’ άλλα τα παιδιά της.
Ε σεις τζιτζίκια μου άγγελοι
γεια σας κι η ώρα η καλή.
Ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει;
Κι όλ’ αποκρίνονται μαζί:
Ζει και ζει και ζει και ζει και ζει και ζει και ζει
ο βασιλιάς ο ήλιος ζει.
Απο την άκρη του καιρού
και πίσω απ’ τους χειμώνες
άκουγα σφύριζε η μπουρού
κι έβγαιναν οι Γοργόνες.
Ε σεις τζιτζίκια μου άγγελοι
γεια σας κι η ώρα η καλή.
Ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει;
Κι όλ’ αποκρίνονται μαζί:
Ζει και ζει και ζει και ζει και ζει και ζει και ζει
ο βασιλιάς ο ήλιος ζει.
Κι εγώ μέσα στους αχινούς
στις γούβες στ’ αρμυρίκια
σαν τους παλιούς θαλασσινούς
ρωτούσα τα τζιτζίκια:
Ε σεις τζιτζίκια μου άγγελοι
γεια σας κι η ώρα η καλή.
Ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει;
Κι όλ’ αποκρίνονται μαζί.
Ζει και ζει και ζει και ζει και ζει και ζει και ζει
ο βασιλιάς ο ήλιος ζει.
Υπάρχει ακόμα ζωή σε αυτό το σώμα. Μέσα από τη ζάλη της μέθης, της ανομίας και της αυτοκαταστροφής, ο Ρωμανός θα εγερθεί για μία τελευταία φορά, με εκείνο το τρανταχτό γέλιο που πιο πολύ μοιάζει με κλάμα. Τώρα, βρήκε σκοπό και νόημα στην κατεστραμμένη του ζωή. Τώρα, στους δρόμους της Βασιλεύουσας και στο ημίφως των καπηλειών, θα ακολουθήσει τα χνάρια του μυστηρίου και της περιπέτειας του Μύρου της Φαράν.
περισσότερα=> ΕΔΩ