“Όλα αυτά γίνονται, γιατί εγώ ψευτοπιστεύω…” π. Συμεών Κραγιόπουλος. “Με βλέπει ο Θεός” Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Επειδή περνάει ο καιρός και δεν έχεις διάθεση να αλλάξεις, επιτρέπει ο Θεός να δημιουργούνται κάποια προβλήματα.
Καταρχήν τα δημιουργείς μόνος σου.
Εφόσον δεν πορεύεσαι με τον Χριστό, αλλά είσαι έξω από το όχημα του Χριστού, δημιουργείς μόνος σου χίλια-δυο μη καλά πράγματα που σε τυραννούν, σε παιδεύουν και παιδεύουν και άλλους.

Αυτά όμως τα επιτρέπει ο Θεός, επειδή αλλιώς δεν καταλαβαίνεις και, μήπως, αν ταρακουνηθείς, αν κινδυνεύσεις, ναι, μήπως τελικά ξυπνήσεις.
Διότι αμέσως θα ξυπνήσει κανείς, όταν θα πει:

«Πώς γίνεται αυτό; Ο Θεός, ο Κύριος υπάρχει, δεν μπορώ να το αρνηθώ. Η Εκκλησία του υπάρχει, τα μυστήρια του υπάρχουν. Πώς γίνεται; Είναι αδύναμος ο Θεός και δεν μπορεί να με αναγεννήσει; Αποκλείεται!».

Και είναι ενδεχόμενο, λοιπόν, να ξυπνήσεις και να πεις:
«Όλα αυτά γίνονται, γιατί εγώ ψευτοπιστεύω, ουδέποτε σκέφτηκα να διερωτηθώ πώς πρέπει να ζω ως άνθρωπος που βαπτίσθηκα».
Και βάζεις αρχή!

π. Συμεών Κραγιόπουλος

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτη
Και αν εγώ κουράζομαι στην προσευχή μου…

Και άν εγώ κουράζομαι στην προσευχή μου, στην παράστασή μου ενώπιον του Θεού, και αν εγώ αγνοώ τον Θεό, και αν νυστάζω ή δεν καταλαβαίνω ή μου φεύγουν τα λόγια της προσευχής ή ζώ μέσα σε χίλια σκοτάδια, είμαι βέβαιος ότι μέσα στην άγνοιά μου, στην αορασία μου, σε αυτό το σκότος μου είναι παρών ο Θεός.

Ο Θεός με ακούει, ο Θεός με βλέπει, ο Θεός παρίσταται. Ας μη θέλω εγώ να τον απολαμβάνω. Ας θέλω- να το πούμε έτσι- να με απολαμβάνει ο Θεός. Ας θέλω να με χαίρεται ο Θεός. Είτε κοιμάμαι είτε είμαι ξύπνιος, είτε ζώ είτε πεθαίνω, είτε είμαι ολόκληρος μια ζωντάνια ενώπιον του Θεού είτε είμαι ένας νεκρός, ο,τιδήποτε και άν είμαι, αυτό που έχει σημασία είναι να παρίσταμαι ενώπιόν του.
Επομένως, ασκητικότητα, πάλεσμα ασκητικό, σημαίνει να κάθωμαι ενώπιον του Θεού… Να μη ζητάω εγώ να δώ τον Θεό, αλλά να με βλέπει ο Θεός.