Πατάω το Play και γυρνάω σε μια άλλη εποχή μακριά από το θλιβερό σήμερα
Ρωμιοί της Πόλης
romioitispolis.gr
Η πόλη είναι σχεδόν άδεια απόψε. Οδηγώ αργά στους δρόμους των Χανίων, με τα φώτα να καθρεφτίζονται στην άσφαλτο και τη νύχτα να απλώνεται ήσυχη, σχεδόν ονειρική. Δεν υπάρχει βιασύνη. Δεν υπάρχει θόρυβος. Μόνο εγώ, το τιμόνι, και το ραδιόφωνο.
Πατάω το Play.
Και τότε αρχίζει…
Η ορχηστρική εκτέλεση του Je T’aime Moi Non Plus από τον Paul Mauriat γεμίζει τον χώρο. Χωρίς λόγια, χωρίς φωνές — μόνο μελωδία. Μια μελωδία που δεν σε τραβά προς τα κάτω, αλλά σε σηκώνει απαλά και σε μεταφέρει αλλού.
Οι δρόμοι αλλάζουν.
Δεν είναι πια οι ίδιοι.
Σαν να ξεπροβάλλουν μορφές από το παρελθόν. Νέοι άνθρωποι, καλοντυμένοι, με βλέμματα καθαρά. Περπατούν στα πεζοδρόμια, γελούν, κοντοστέκονται κάτω από τα φώτα. Ένα αγόρι πλησιάζει μια κοπέλα διστακτικά. Δεν υπάρχει βιασύνη, ούτε επιτήδευση. Μόνο εκείνο το αθώο, γνήσιο φλερτ που γεννιόταν μέσα από την καρδιά και όχι από την ανάγκη της στιγμής.
Και σκέφτομαι…
πόσο διαφορετικά ήταν τότε.
Η αγάπη δεν ήταν παιχνίδι. Δεν ήταν επιφανειακή. Ήταν πορεία. Ήταν υπόσχεση. Ήταν κάτι που οδηγούσε στον γάμο, στην οικογένεια, σε μια κοινή ζωή με νόημα. Οι άνθρωποι κοιτούσαν ο ένας τον άλλον στα μάτια και έβλεπαν μέλλον, όχι απλώς παρόν.
Η μουσική συνεχίζει και εγώ οδηγώ πιο αργά.
Σαν να φοβάμαι μήπως τελειώσει η στιγμή.
Κάποιες από αυτές τις μορφές… δεν υπάρχουν πια. Ίσως να είναι τώρα γέροι. Ίσως να έχουν φύγει από τον κόσμο αυτόν. Κι όμως, απόψε, μέσα στη μελωδία, είναι εδώ. Ζωντανοί. Περπατούν στους δρόμους των Χανίων όπως κάποτε.
Και η πόλη… αλλάζει.
Γίνεται πιο όμορφη. Πιο ανθρώπινη. Πιο αληθινή.
Κοιτάζω μπροστά και για μια στιγμή δεν βλέπω το σήμερα. Βλέπω μια άλλη εποχή. Μια εποχή όπου η απλότητα είχε αξία, όπου η αγάπη είχε βάθος, όπου οι άνθρωποι ήξεραν να περιμένουν, να ελπίζουν, να χτίζουν.
Το τραγούδι πλησιάζει στο τέλος του.
Η νύχτα παραμένει ίδια, μα εγώ όχι.
Γιατί κατάλαβα πως αυτές οι εποχές δεν χάθηκαν εντελώς. Ζουν μέσα μας. Στον τρόπο που θυμόμαστε, στον τρόπο που αγαπάμε, στον τρόπο που ακόμα — μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει — επιθυμούμε κάτι πιο αληθινό.
Σβήνω τον ήχο σιγά.
Η πόλη επιστρέφει στο παρόν.
Μα κάπου βαθιά μέσα μου…
η μελωδία συνεχίζει να παίζει.
Δεν είναι απλά άλλοι κόσμοι… Είναι τόποι των Ονείρων που συστρατευόμαστε και συναντιόμαστε οι Έλληνες της Αγίας Ρωμανίας