Προφήτης Μωϋσῆς – π. Ἀνανίας Κουστένης
Καὶ πᾶμε, φεύγοντας καὶ τρέχοντας, ἔχομε ἀκόμα καὶ στὶς 4 τοῦ μηνός, ἔχομε καὶ τὸν προφήτη Μωϋσῆ, βέβαια. Ἄ, Μωϋσῆ! Ὁ μέγας Μωϋσῆς. Ὁ ἐλευθερωτὴς καὶ ὁ νομοθέτης κι ὁ μεσολαβητὴς τοῦ ἔθνους καὶ γένους τῶν Ἑβραίων. Ὁ ὁποῖος τοὺς ἔφερε, τοὺς ἔβγαλε ἀπ’ τὴν Αἴγυπτο, τοὺς ἔφερε στὴν ἔρημο τοῦ Σινᾶ, τοὺς ἐτροποφόρησε, δηλαδὴ τοὺς βοήθησε μ’ ὅλους τοὺς τρόπους, σαράντα χρόνια, τοὺς ἔδωσε τὸν θεϊκὸ νόμο, ἀλλά, ἐπειδὴ ἀντιλόγησε ἀπέναντι στὸν Θεό, στὴν ἔρημο Σίν, ὁ Θεὸς τοῦ εἶπε, «Δὲν θὰ μπεῖς στὴ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας». Καὶ λίγο, ἀφοῦ ἔφθασε κοντά, πρὶν κοιμηθεῖ, ἀνέβηκε στὸ ὄρος Ναβάφ, πού ’ναι κεῖ ἀπέναντι στὴν Ἰεριχώ, καὶ εἶδε τὴ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας. Καὶ ὕστερα ἐκοιμήθη καὶ τὸν ἔθαψαν σὲ μιὰ περιοχὴ ποὺ λέγεται Γέθ, ἀλλὰ ὁ τάφος του δὲν βρέθηκε ποτέ. Καὶ γιὰ τὸ σῶμα, τὸ λείψανο τοῦ Μωϋσέως, ὅπως ἀναφέρει ἡ Καθολικὴ Ἐπιστολὴ τοῦ Ἰούδα, φιλονίκησε ὁ διάβολος καὶ ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ. Κι ὁ Ἀρχάγγελος τί τοῦ ἔκανε τοῦ διαβόλου; Τὸν παρέδωκε στὸν Θεὸ καὶ ἂς σὲ κρίνει ὁ Κύριος. Καὶ τὸν μόνο ποὺ φοβᾶται ὁ διάβολος εἶναι ὁ Θεός. Τὰ δαιμόνια πιστεύουν καὶ φρίττουν. Σὲ μᾶς διδάσκουν τὴν ἀθεΐα καὶ ἀπιστία καὶ τὴν ἀπληστία καὶ τὰ ὑπόλοιπα. Τέλος πάντων.
Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, Φθινοπωρινὸ Συναξάρι, Τόμος Α´.
***
Ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἐσσεξ
Πολλές φορές θυμήθηκα τὸν Προφήτη Μωυσῆ, ὁ ὁποῖος μετὰ τὴν Ἀποκάλυψη στὴν «ἄφλεκτο βάτο», στάλθηκε στὴν Αἴγυπτο καὶ γιὰ σαράντα χρόνια ὑπέφερε μέσα στὸν βόρβορο τῶν εὐτελῶν παθῶν τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἔπρεπε νὰ σώσει, παρόλο ποὺ οἱ ἴδιοι δὲν ζητοῦσαν τὴ σωτηρία τους. Βέβαια, ὅταν μιλῶ ἔτσι, δὲν ἐπιχειρῶ νὰ ἐξισώσω τόν ἑαυτό μου με τοὺς Προφῆτες ἢ τοὺς Ἀποστόλους ἢ τοὺς Πατέρες· ἁπλῶς διακρίνω κάποια μικρή δόση αναλογίας, χωρὶς τὴν ὁποία θὰ ἦταν ἀδύνατον νὰ προσανατολισθοῦμε στὴν πορεία μας. Ὁ Θεὸς στὴν ἄμετρή Του ταπείνωση δέν μέ ἀποδοκίμασε, ἀλλά μέ ἀξίωσε τῆς θεωρίας τοῦ ἀκτίστου Φωτός Του. Ὁ Χριστὸς ἔγινε ἡ ζωή μου. Τὸν ἀγάπησα καὶ δὲν μπορῶ νὰ διανοηθῶ κανέναν ἄλλο ἱκανὸ νὰ συγκριθεί μαζί Του. Εἶναι γιά μένα ὁ μόνος Κύριος καὶ Θεός. Σχεδόν ἀκατάπαυστα φέρω στὴν καρδιά μου πόνο, φοβούμενος μὴν τυχὸν χάσω τὴν εὐσπλαγχνία Του γιὰ τὸ πλῆθος τῶν ἀντιστάσεών μου. Ἐν τούτοις, παρὰ τὴν πάλη μαζί Του, παρὰ τὶς πολυάριθμες ἀπόπειρες νὰ παρεκκλίνω ἀπό τόν σταυρό του, ἀσπάζομαι τὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, καὶ κατὰ κάποιον τρόπο σηκώνω τὸν σταυρὸ ποὺ μοῦ δόθηκε, τὸν σταυρό μου (βλ. Ματθ. ιζ’ 24).
Καὶ εὐλογῶ τώρα τόν Θεό μου, ποὺ εὐδόκησε νὰ ἀναγεννηθῶ μέσα ἀπό τή φλόγα τῆς μετανοίας.
[Αγίου Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστιν. Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας,1992,. Μετάφρασις εκ του Ρωσικού, Ιερομονάχου Ζαχαρίου. Σελ. 75.]
Κάποια άλλη φορά του είπα (του Αγίου Σωφρονίου) ότι, καίτοι έχουν περάσει τα χρόνια του, είναι σε καλή σωματική κατάσταση και μάλιστα μπορεί και γράφει. Μου απήντησε χαριτολογώντας: «Ο Μωϋσής άρχισε την διαποίμανση του ισραηλιτικού λαού στα 80 του χρόνια».
***
«Τι βοάς προς με; »
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
Διαβάζετε το Ψαλτήρι, το Ευαγγέλιο, την παλαιά Διαθήκη. Είναι πλούτος, αφού εκεί στηρίχθηκαν όλοι τους. Είναι η πηγή, είναι η βάσις. Ποτέ δεν χορταίνεται. Ως γλυκέα τω λαρυγγι μου τα λόγια σου, υπέρ μέλι τω στόματι μου. Δεν λέει σαν μέλι, αλλά υπέρ μέλι τω στόματι μου, για να δείξει την εξαιρετικά μεγάλη γλυκύτητα που έχουν τα λόγια του Θεού. …
-Είδατε; Εάν, λοιπόν, ζητήσεις «μεγάλη τη φωνή» την επίγνωση του Θεού, θα σου τη δώσει ο Θεός. Κι όταν λέει «μεγάλη τη φωνή», θέλει να πει μεγαλοφώνως, δυνατά, αλλά εννοεί εσωτερική φωνή. Όπως συνέβη με τον Μωυσή, που, πιεζόμενος από τους Ισραηλίτες κατά την έξοδό τους από την Αίγυπτο, φώναζε δυνατά τον Κύριο, αλλά νοερώς, εσωτερικά. Και τότε ο Κύριος, του μίλησε και του είπε: «Τι βοάς προς με; ».
Καταλάβατε; Η επίγνωσις του Θεού δίδεται από τον Κύριο. Λες το: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με» και, όταν έλθει ένας λογισμός , πρέπει να φωνάξεις: «Κύριε Ιησού Χριστέ…» για να υπερφαλαγγίσεις τον άλλο, τον κακό.
Θα σας πω κάτι, για να το καταλάβετε πιο καλά. Κάθεστε δίπλα σε μια λίμνη ήρεμη. Πετάτε μια πετρίτσα, κάνει κύματα. Στη συνέχεια πετάτε μιαν άλλη, πιο μεγάλη, τα κύματα γίνονται πιο μεγάλα και καλύπτουν, υπερφαλαγγίζουν τα μικρά. «Νόει α λέγω; »
Όλες τις μεγάλες αλήθειες θα τις γνωρίσετε μελετώντας την Αγία Γραφή και τους πατέρες. Εκεί κρύβεται όλη η σοφία. Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει τη Γραφή, παρά μόνον εκείνος που ξέρει όλη τη Γραφή. Έτσι θα είσαστε και έτοιμοι να δίδετε λόγον παντί τω αιτούντι.
( Βίος και Λόγοι, Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Σελ 594, Εκδόσεις : Ι.Μ. Ζωοδόχου Πηγής Χρυσοπηγής Χανίων)
….Η προσευχή των αγίων έχει τεράστια δύναμη.
Όταν οι Ισραηλίτες είχαν στρατοπεδεύσει στη Ραφιδείν, είχαν έρθει οι Αμαληκίτες για να τους πολεμήσουν. Ο Μωυσής, ο Ααρών και ο Ωρ ανέβηκαν στην κορυφή ενός λόφου. Όσο ο Μωυσής είχε υψωμένα τα χέρια του, νικούσαν οι Ισραηλίτες όταν τα κατέβαζε, νικούσαν οι Αμαληκίτες. Επειδή τα χέρια όμως του Μωυσή κουράζονταν, τότε ο Ααρών και ο Ωρ πήραν μια πέτρα, την έβαλαν εκεί που στεκόταν ο Μωυσής, κι αυτός κάθισε πάνω της. Μετά ο Ααρών από τη μια μεριά και ο Ωρ από την άλλη, στήριζαν τα χέρια του Μωυσή. Μ’ αυτό τον τρόπο, τα χέρια του Μωυσή έμειναν σταθερά υψωμένα ως τη δύση του ήλιου. Έτσι οι Ισραηλίτες, τους οποίους ηγούνταν ο Ιησούς του Ναυή, κατατρόπωσαν τους Αμαληκίτες (Έξοδος 17,8-16).