Στην ησυχία της νύχτας… Ακούγοντας στο ραδιόφωνο το τρομερό California Dreamin’
Η νύχτα είχε απλωθεί απαλά πάνω στην πόλη, σαν πέπλο σιωπής. Από το παμπρίζ έβλεπα τα φώτα των δρόμων να καθρεφτίζονται στις βρεγμένες πλάκες, κι ένα απαλό αεράκι να κουνά τα φύλλα των δέντρων. Στο ραδιόφωνο, μια φωνή του παλιού κόσμου, ζεστή και λίγο θαμπή, προλόγισε το τραγούδι. Και τότε ακούστηκαν οι πρώτες νότες: California Dreamin’.
Ρωμιοί της Πόλης
romioitispolis.gr
Από τα πρώτα κιόλας μέτρα, ο νους μου ταξίδεψε. Η μελωδία — απλή, καθαρή, με εκείνο το ρυθμικό βήμα της νοσταλγίας — γέμισε το χώρο. Και φτάνοντας στο σημείο που λέει Stopped into a church, ένιωσα να με διαπερνά κάτι βαθύτερο από τη μουσική.
Γιατί εκεί, σε εκείνη τη μικρή φράση, κρύβεται μια αλήθεια που δεν παλιώνει. Όσο κι αν ψάχνουμε αλλού τη γαλήνη — στα ταξίδια, στα όνειρα, στους ήχους μιας άλλης εποχής — πάντα, αργά ή γρήγορα, καταλήγουμε εκεί. Στην Εκκλησία. Όχι όπως το λέει το τραγούδι, «μόνο για να προσποιηθώ πως προσεύχομαι», αλλά για να σταθούμε αληθινά, γυμνοί από μάσκες, μπροστά στο Θείο.
Η μουσική συνέχιζε, μα μέσα μου είχε μείνει εκείνη η εικόνα: μια εκκλησία μέσα στη βροχή, ένα φως που καίει μπροστά στο ιερό, κι ένας άνθρωπος που μπαίνει μέσα όχι από συνήθεια, αλλά από ανάγκη. Από δίψα για αλήθεια. Για ειρήνη.
Έξω, η νύχτα βάραινε γλυκά, κι εγώ άφησα το βλέμμα μου να χαθεί στο σκοτάδι. Σκέφτηκα πως ίσως αυτό να είναι τελικά το νόημα της ζωής μας: μια αργή, μα σταθερή πορεία πίσω προς Εκείνον. Ό,τι κι αν ζήσουμε, όσα κι αν χάσουμε, όσα τραγούδια κι αν περάσουν, εκεί όλα οδηγούν.
Στην Εκκλησία.
Όχι για να υποκριθούμε.
Αλλά για να προσευχηθούμε αληθινά.