Βλέπω τον Κύριο Ιησού Χριστό στις φυλακές… και βρίσκομαι κατάμεσα στο φως του Θαβώρ…, ζω μέσα στο φως…. κι η ευτυχία με τύλιξε σαν μεταξένιο πέπλο… Θέλουμε Θαβώρ χωρίς Γολγοθά, θέλουμε Μεταμόρφωση χωρίς Σταύρωση. ”Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι” αλλά χωρίς ”ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι”. Εμ, δεν γίνεται! π. Νικολάε Στάινχαρτ
π. Νικολάε Στάινχαρτ
Θέλουμε Θαβώρ χωρίς Γολγοθά, θέλουμε Μεταμόρφωση χωρίς Σταύρωση. ”Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι” αλλά χωρίς ”ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι”. Εμ, δεν γίνεται!
Προσωπική μου ευλάβεια και αφοσίωση είναι ο Σταυρός. Ο Σταυρός είναι η αποστολή του Χριστού σε αυτή τη γη. Στο Σταυρό αναφέρεται ο Χριστός κάθε φορά που μιλά αλληγορικά για τον προορισμό Του, για το Βάπτισμά Του που πρέπει να δεχθεί, για το ποτήρι που πρέπει να πιεί. Τα πάντα στα λόγια Του αλλά και στη σιωπή Του, οδηγούν προς το τελικό σημείο, στο Γολγοθά.
Είναι δύσκολο να συνεννοηθεί κανείς με έναν κόσμο που πιστεύει τυφλά στους φυσικούς νόμους και δεν καταλαβαίνει το νόμο της θυσίας.
Να μας φυλάει ο Θεός από τυράννους οργισμένους και βάρβαρους, οι οποίοι, επειδή δεν πιστεύουν στον Θεό, νομίζουν πως είναι οι ίδιοι θεοί.
«Τι σημαίνει πίστη; Να εμπιστεύεσαι τον Κύριο, παρόλο που ο κόσμος είναι κακός, παρά την αδικία, παρά την ποταπότητα».
«Πάντα έρχεται μια στιγμή στην ιστορία που όσοι λένε ότι δύο συν δύο κάνουν τέσσερα τιμωρούνται με θάνατο».
Όταν οι άνθρωποι κόβονται στα δυο δίπλα σου, το να δηλώνεις απλώς πως δύο και δύο κάνουν τέσσερα σημαίνει ότι οφείλεις να κραυγάσεις με όλη σου τη φωνή: είναι μια αδικία που φωνάζει προς τον ουρανό — άνθρωποι κόβονται στα δύο!
***
Όποιος βαφτίστηκε μικρός δεν ξέρει και δεν μπορεί να φανταστεί τι σημαίνει βάπτισμα. Πάνω μου, έρχονται κάθε τόσο όλο και πιο συχνά κύματα ευτυχίας. Τελικά είναι αλήθεια ότι το βάπτισμα είναι άγιο μυστήριο, γιατί όντως υπάρχουν άγια μυστήρια. Διαφορετικά αυτή η ευτυχία που με κατακλύζει, με κυριεύει, με ντύνει, με νικά, δεν θα μπορούσε να είναι τόσο απίστευτα θαυμαστή και πλήρης.
Ησυχία και τέλεια απάθεια. Για όλα. ‘Αλλά και μια γλυκύτητα. Στο στόμα, στους μυς, όλο το σώμα. Και ταυτόχρονα μια καρτερία, μια αίσθηση πως θα μπορούσα να κάνω οτιδήποτε, ένα κίνητρο για να συγχωρέσω τον οποιονδήποτε, ένα χαμόγελο ανεκτικότητας που υπάρχει παντού (όχι μόνο στα χείλη). Κι ένα είδος τρυφερού αέρα τριγύρω, μια ατμόσφαιρα όμοια μ’ εκείνη των βιβλίων που διάβαζα στα παιδικά μου χρόνια. Μια αίσθηση απόλυτης σιγουριάς και μια ατέλειωτη απομάκρυνση στην ηρεμία. Ένα χέρι που μου απλώνεται, ένα χέρι γεμάτο σοφία και καλοσύνη.
Είναι κι αυτή η αίσθηση του καινούργιου… είμαι καινός άνθρωπος. Από που να έρχεται τόση φρεσκάδα και ανανέωση; Επιβεβαιώνεται στην Αποκάλυψη (21,5) το “ιδού καινά ποιώ πάντα”, δηλαδή και τώρα όλα τα κάνω καινούργια, αλλά ο Παύλος αναφέρει χαρακτηριστικά: “Όταν κάποιος είναι με τον Χριστό, είναι καινή ύπαρξη. Τα παλιά πέρασαν, όλα τώρα έγιναν καινούργια”.
Από το βιβλίο του: «Το Ημερολόγιο της Ευτυχίας» π. Νικολάε Στάινχαρτ
***
Είδα τον Ιησού Χριστό στις φυλακές… και βρίσκομαι κατάμεσα στο φως του Θαβώρ…,
ζω μέσα στο φως. Και νιώθω ευτυχισμένος, ευτυχισμένος, ευτυχισμένος…. »
π. Νικολάε Στάινχαρτ.
Γκέρλα, Μάϊος 1963
[…] Τη δεύτερη νύχτα κοιμάμαι τσακισμένος από την κούραση. Και τότε, εκείνη την νύχτα, αξιώνομαι να δώ ένα θαυμαστό όνειρο, μια οπτασία. Βλέπω τον Κύριο Ιησού Χριστό όχι προσηλωμένο στον σταυρό, αλλά σαν γιγάντιο φως —κατάλευκο και εκθαμβωτικό—, και νιώθω ανείπωτα ευτυχισμένος. Το φως με κατακλύζει από όλες τις μεριές, είναι μια τέλεια ευτυχία και εξαλείφει τα πάντα. Λούζομαι από εκτυφλωτικό φως, πλέω σε φως, βρίσκομαι μέσα στο φως και σε έκσταση. Νιώθω πώς θα διαρκεί αιώνια, «’Εγώ είμαι», ακούω ναι μου λέει το φως, όχι όμως με λόγια άλλα με τη σκέψη. «’Εγώ είμαι», και το νιώθω με το νου και τις αισθήσεις. Νιώθω ότι είναι ο Κύριος και ότι βρίσκομαι κατάμεσα στο φως του Θαβώρ. Δεν βλέπω απλώς το φως, ζω μέσα στο φως.
Μα πάνω απ’ όλα νιώθω ευτυχισμένος, ευτυχισμένος, ευτυχισμένος. Είμαι ευτυχισμένος και το νιώθω και το λέω στον εαυτό μου. Και το φως αυτό λες και είναι πιο λαμπρό από το φως πού εμείς ξέρουμε, λες και το φως αυτό μιλάει και μου λέει ποιος είναι. Το όνειρο μου φαίνεται πώς διαρκεί πολύ, πάρα πολύ. Η ευτυχία πού νιώθω όχι μόνο διαρκεί συνεχώς, αλλά αυξάνεται ολοένα και περισσότερο. Αν το κακό δεν έχει τέλος, τότε ούτε και το καλό έχει όρια, ο κύκλος του φωτός πού με περιβάλλει γίνεται ολοένα και πιο πλατύς, ενώ η ευτυχία, που στην αρχή με τύλιξε σαν μεταξένιο πέπλο, ξαφνικά αλλάζει τακτική, γίνεται δυνατή, πετάγεται και κατρακυλά πάνω μου σαν χιονοστιβάδα, η οποία (ενάντια στο νόμο της βαρύτητας) με σηκώνει ψηλά και κατόπιν ξανά αλλάζει τρόπους: Mε νανουρίζει τρυφερά και στο τέλος αμείλικτα με αντικαθιστά. Δεν υπάρχω πια. Αλλά όχι υπάρχω. Μα τόσο δυνατός πού δεν αναγνωρίζω πλέον τον εαυτό μου.
Από τότε ντρέπομαι ανείπωτα για τον εαυτό μου. Για τις ανοησίες που έχω, για τις κακίες για τις βρομιές, για τις ιδιοτροπίες, για τις δολιότητες. Ντροπή.[…]
***
ΦΥΛΑΚΕΣ Βάρατεκ, 1971
Στη νηστεία του Δεκαπενταύγουστου εξομολογούμαι στον π. Καλλίνικο.
Ανάμεσα στ’ άλλα, του λέω: “ένας πρώην συγκρατούμενος μου στις φυλακές, έρχεται συνεχώς και μου γυρεύει δανεικά (κι αγύριστα). Βρωμοκοπάει κρασί και κάπου-κάπου μου πετάει χοντρά ψέματα: πως πέθανε το παιδί του και δεν έχει χρήματα για την κηδεία (ξεχνάει ότι εγώ ξέρω πως δεν είχε ποτέ του παιδί), έδωσα ότι του έδωσα και μετά απομακρύνθηκα. Αισθάνομαι παρ’ όλα αυτά ένταση μέσα μου. Πώς όμως να φερθεί κανείς με κάποιον μεθύστακα;”
“Καλά έκανες και του έδωσες”, με κόβει ο πνευματικός. “Αν ξανάρθει, να του δώσεις πάλι, μην τον διώξεις. Κι εγώ”, λέει ό π. Καλλίνικος, “έχω έναν φίλο που μεθάει ο κακομοίρης κι όταν έρχεται από δω, του δίνω από ανθρωπιά..”
Πόσο χαίρομαι πού έγινα ορθόδοξος!
Από το βιβλίο του: «Το Ημερολόγιο της Ευτυχίας» π. Νικολάε Στάινχαρτ
* Ο π. Νικολάε Στάινχαρντ (Nicolae Steinhardt) [1912 – 1989] θεωρείται ο «Παπαδιαμάντης» της σημερινής Ρουμανίας. Ήταν Ρουμάνος εβραϊκής καταγωγής, μεγάλος ουμανιστής και κάτοχος τεράστιας φιλοσοφικής και λογοτεχνικής παιδείας. Πνεύμα ανήσυχο, στράφηκε μετά από πολλές αναζητήσεις στην Ορθοδοξία.
Στα τέλη του 1959, ο Νικολάε Στάινχαρντ αρνήθηκε να ενδώσει στις πιέσεις της Σεκουριτάτε και αρνήθηκε να καταθέσει εναντίον του φίλου του Κωνσταντίν Νόικα. Ουσιαστικά τότε έγινε χριστιανός αφού ενήργησε ως αληθινός χριστιανός έτοιμος να θυσιαστεί για τον άλλον, το σημείο της υπέρτατης αγάπης, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 12 χρόνια καταναγκαστικά έργα, έτσι αξιώθηκε στη συνέχεια του Αγίου Βαπτίσματος..
Η άρνησή του να προδώσει τον φίλο του ήταν, στην πραγματικότητα, μια άρνηση να μιμηθεί τον Ιούδα.
Δεν ήθελε να πεθάνει αβάπτιστος. Και ο Θεός ήρθε σε βοήθειά του. Στο πρώτο κελί που μπήκε στη Γιλάβα, το πρώτο άτομο που του μίλησε ήταν ένας Ορθόδοξος ιερομόναχος, ο π. Μίνα Ντόμπζεου. ”Mέσα στο πρώτο κελί της φυλακής που βρέθηκα το πρώτο άτομο που μου απεύθυνε το λόγο ήταν ένας Oρθόδοξος μοναχός. Τότε κατάλαβα ότι τα ζάρια είχαν ριχτεί ότι ο Θεός είναι Παντοδύναμος και ότι δεν υπήρχε για εμένα διαφυγή. Ο Χριστός με δεχόταν, ο Χριστός με ήθελε”. Ακολούθησε μια σύντομη κατήχηση και έπειτα η βάπτιση στις 15 Μαρτίου 1960…