• CO.7881557
    Σημαία με τον Ήλιο της Βεργίνας
    Από ειδικό πολυεστερικό σημαιόπανο με διπλές ραφές. Σημαία της Μακεδονίας και σύμβολο της ελληνικότητάς...
  • Επειδή-αγαπώ
    Επειδή αγαπώ
    Συγγραφέας: Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Ware Εισαγωγή: π. Αλέξανδρος Καριώτογλου Μετάφραση: Κώστας...

Αντίο αυτοκρατορία; Οι κυρώσεις των ΗΠΑ αποτυγχάνουν ενόψει της πολυπολικότητας

Οι βασικές μέθοδοι της Ουάσιγκτον δεν μπορούν να αποτρέψουν την άνοδο άλλων δυνάμεων, παραδέχεται ένα επιδραστικό περιοδικό

Το Foreign Affairs, ένα αμερικανικό περιοδικό με μεγάλη επιρροή – ουσιαστικά ένα αμερικανικό περιοδικό της αυτοκρατορίας – δημοσίευσε ένα άρθρο που περιγράφει λεπτομερώς πώς οι κυρώσεις χάνουν γρήγορα την αποτελεσματικότητά τους ως όπλο στο παγκόσμιο οπλοστάσιο της Ουάσιγκτον.

Του Felix Livshitz – RT.com / Παρουσίαση Freepen.gr

Δημοσιευμένο από το Council on Foreign Relations NGO, το Foreign Affairs παρέχει χώρο στους αξιωματούχους του στρατιωτικού βιομηχανικού συγκροτήματος των ΗΠΑ να επικοινωνούν μεταξύ τους για θέματα που πιστεύουν ότι είναι υψίστης σημασίας. Επομένως, είναι σημαντικό να δίνετε προσοχή όταν το περιοδικό κάνει σημαντικές δηλώσεις για οποιοδήποτε θέμα.

Πρόσφατα δημοσίευσε μια αξιολόγηση των κυρώσεων των ΗΠΑ – το συμπέρασμα ότι είναι ολοένα και πιο αναποτελεσματικές, ώθησαν το Πεκίνο και τη Μόσχα να δημιουργήσουν εναλλακτικές παγκόσμιες χρηματοοικονομικές δομές για να απομονωθούν οι ίδιοι και οι άλλοι από τιμωρητικές ενέργειες και πως η Ουάσιγκτον και οι συνεργάτες της δε θα μπορούν πλέον να να αναγκάσουν τις χώρες να εκτελούν τις εντολές τους, πόσο μάλλον να καταστρέψουν τα διαφωνούντα κράτη, μέσω τέτοιων μέτρων στο πολύ εγγύς μέλλον.

Το άρθρο ξεκινά σημειώνοντας ότι «οι κυρώσεις είναι από καιρό το προτιμώμενο διπλωματικό όπλο των ΗΠΑ», το οποίο «γεμίζει το κενό μεταξύ των κενών διπλωματικών δηλώσεων και των θανατηφόρων στρατιωτικών επεμβάσεων». Παρόλα αυτά, προβλέπει πως «οι χρυσές μέρες των αμερικανικών κυρώσεων μπορεί να τελειώσουν σύντομα».

Αυτές οι «χρυσές μέρες» ήταν η αμέσως μετά τον Ψυχρό Πόλεμο εποχή, όταν η Ουάσιγκτον ήταν «ακόμη μια ασυναγώνιστη οικονομική δύναμη», και επομένως μπορούσε με το πάτημα ενός κουμπιού να ακρωτηριάσει κάθε υπερπόντια οικονομία, θεωρητικά. Αυτό οφειλόταν στην «υπεροχή του δολαρίου ΗΠΑ και στην εμβέλεια της αμερικανικής εποπτείας των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών καναλιών».

Καθώς το διεθνές εμπόριο διεξαγόταν σε συντριπτική πλειοψηφία με τη χρήση δολαρίων, η Ουάσιγκτον μπορούσε να εμποδίσει οποιαδήποτε χώρα να εξάγει ή να εισάγει οτιδήποτε ή και όλα τα αγαθά ήθελε, όποτε ήθελε. Ακόμη και τότε, υπενθυμίζει το Foreign Affairs, οι ίδιοι οι ηγέτες των ΗΠΑ ανησυχούσαν εάν οι κυρώσεις εφαρμόζονταν πολύ φιλελεύθερα. Το 1998, ο τότε πρόεδρος Μπιλ Κλίντον ισχυρίστηκε πως η κυβέρνησή του «κινδύνευε να μοιάζει σαν να θέλουμε να επιβάλλουμε κυρώσεις σε όλους όσοι διαφωνούν μαζί μας».

Το άρθρο του Foreign Affairs αναφέρει ότι οι φόβοι του Κλίντον ήταν  «υπερβολικοί», αλλά αυτό ακριβώς συνέβη. Οι κυβερνήσεις, και οι χώρες που αντιπροσώπευαν, έχουν τιμωρηθεί επειδή ακολουθούν λανθασμένες πολιτικές, αρνούνται να ανατραπούν με πραξικοπήματα και στρατιωτικές επεμβάσεις που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ και επιδεικνύουν οποιοδήποτε βαθμό ανεξαρτησίας στις εσωτερικές ή εξωτερικές συναλλαγές τους. Στην πορεία, εκατομμύρια έχουν πεθάνει και ακόμη περισσότερες ζωές έχουν καταστραφεί χωρίς καλό λόγο.

Αυτή η προσέγγιση απέτυχε και μάλιστα άσχημα. Σε απάντηση, τα κράτη «άρχισαν να σκληραίνουν τις οικονομίες τους έναντι τέτοιων μέτρων». Για παράδειγμα, αφού οι ΗΠΑ απέκοψαν το Ιράν από το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα SWIFT, πολλές άλλες χώρες το σημείωσαν. Ο περιορισμός της πρόσβασης της Κίνας σε πολυάριθμες τεχνολογίες ως μέρος του νέου Ψυχρού Πολέμου έχει επίσης βοηθήσει τόσο τους συμμάχους όσο και τους αντιπάλους της Ουάσιγκτον «να αντιληφθούν πως η πρόσβασή τους στην κρίσιμη τεχνολογία θα μπορούσε να διακοπεί».

Το Πεκίνο και η Μόσχα πρωτοστατούν στην ώθηση για τη δημιουργία «οικονομικών καινοτομιών που μειώνουν το πλεονέκτημα των ΗΠΑ», δημιουργώντας μια σειρά από «συμφωνίες ανταλλαγής νομισμάτων, εναλλακτικές λύσεις στο SWIFT και τα ψηφιακά νομίσματα» που χρησιμεύουν ως «προληπτικά μέτρα» έναντι τυχόν «δυνητικών κυρώσεων».

Οι ανταλλαγές νομισμάτων, οι οποίες συνδέουν τις κεντρικές τράπεζες απευθείας μεταξύ τους και εξαλείφουν την ανάγκη οι συναλλαγές μεταξύ τους να υποστηρίζονται από δολάρια, έχουν υιοθετηθεί με ανυπομονησία από την Κίνα. Έχει υπογράψει συμφωνίες αυτού του είδους με περισσότερες από 60 χώρες σε όλο τον κόσμο, επιτρέποντας έτσι στις εταιρείες της «να παρακάμψουν τα χρηματοπιστωτικά κανάλια των ΗΠΑ όταν το θέλουν».

Το 2020, το Πεκίνο διευθέτησε περισσότερο από το ήμισυ του ετήσιου εμπορίου του με τη Μόσχα σε νομίσματα εκτός του δολαρίου, καθιστώντας την πλειονότητα αυτών των συναλλαγών εντελώς ανεπηρέαστη στις κυρώσεις των ΗΠΑ και ο αριθμός αυτός έχει αυξηθεί μόνο από τότε. Το Μάρτιο του ίδιου έτους επίσης, ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης υπό την ηγεσία της Κίνας και της Ρωσίας έθεσε επίσημα προτεραιότητα στην ανάπτυξη πληρωμών στα τοπικά νομίσματα των μελών του.

Το Πεκίνο και η Μόσχα επίσης, αναφέρει το Foreign Affairs, «προετοιμάζουν εντατικά τις δικές τους εναλλακτικές» σε διάφορα διεθνή συστήματα που κυριαρχούνται από τη Δύση. Η εναλλακτική τους αντί του SWIFT, το Διασυνοριακό Διατραπεζικό Σύστημα Πληρωμών, δεν ταιριάζει ακόμη ως προς τον όγκο συναλλαγών, αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Τους εμποδίζει και οποιοδήποτε κράτος ή οργανισμός που είναι εγγεγραμμένος στο σύστημα αυτό – 1.300 τράπεζες σε περισσότερες από 100 χώρες ήδη – να μην μπορούν να πραγματοποιήσουν διεθνείς χρηματοοικονομικές συναλλαγές, εάν αποκοπούν από το SWIFT.

Ομοίως, η Κίνα επεκτείνει την εμβέλεια του ψηφιακού renminbi, του νομίσματος που εκδίδεται από την κεντρική τράπεζα του Πεκίνου, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Περισσότεροι από 300 εκατομμύρια πολίτες του το χρησιμοποιούν ήδη και προβλέπεται ένα δισεκατομμύριο έως το 2030. Το νόμισμα είναι απολύτως στεγανό καθώς οι ΗΠΑ δεν έχουν τη δυνατότητα να εμποδίσουν τη χρήση του και το Πεκίνο έχει ενθαρρύνει πολλές χώρες να πληρώνουν αποκλειστικά για τις εξαγωγές του χρησιμοποιώντας το – «θα ακολουθήσουν πιθανώς και άλλες τέτοιες συμφωνίες», προβλέπει το Foreign Affairs.

Η έμμονη εξάρτηση της αμερικανικής αυτοκρατορίας στις κυρώσεις έχει πλέον δημιουργήσει μια κατάσταση Catch-22, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του περιοδικού. Οι ήδη εχθρικές σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ, Κίνας και Ρωσίας σημαίνουν πως η Μόσχα και το Πεκίνο προωθούν αυτήν την επαναστατική προσπάθεια ό,τι κι αν γίνει. Εάν «τα πράγματα χειροτερέψουν», απλώς θα «ενισχύσουν τις προσπάθειές τους για την επιβολή κυρώσεων», παίρνοντας μαζί τους όλο και περισσότερες χώρες.

«Αυτές οι καινοτομίες δίνουν ολοένα και περισσότερο στις χώρες τη δυνατότητα να διεξάγουν συναλλαγές μέσω καναλιών που δεν καλύπτουν τις κυρώσεις. Αυτή η τάση φαίνεται μη αναστρέψιμη», καταλήγει με πικρία το άρθρο. «Όλα αυτά σημαίνουν ότι μέσα σε μια δεκαετία, οι μονομερείς κυρώσεις των ΗΠΑ μπορεί να έχουν μικρό δάγκωμα».

Είναι όλες αυτές οι εξελίξεις, μαζί με την οικονομική στροφή της Μόσχας προς τα ανατολικά μετά το πραξικόπημα της Ουκρανίας του 2014, και την πορεία προς την αυτάρκεια σε ενέργεια και τρόφιμα και σε άλλους ζωτικούς πόρους, που ευθύνονται για την ενοχλητική αποτυχία των κυρώσεων της Ρωσίας υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.

Δυτικοί ηγέτες, ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι, ειδικοί και οικονομολόγοι υποσχέθηκαν όταν επιβλήθηκαν αυτές οι κυρώσεις ότι σύντομα θα οδηγούσαν στην ολοκληρωτική πολιτική, οικονομική και στρατιωτική κατάρρευση της Ρωσίας. Δεν το έχουν κάνει, αποδεικνύοντας πως οι ελίτ στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική δεν κατανοούν την παγκόσμια οικονομία που ισχυρίζονται ότι κυβερνούν. Ωστόσο, θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τη νέα πραγματικότητα που κατοικούν σε σύντομο χρονικό διάστημα – γιατί ένας πολυπολικός κόσμος έχει αρχίσει να αναδύεται το 2022 και είναι εδώ για να μείνει.

Το πόσο γρήγορα οι ελίτ των ΗΠΑ υπολογίζουν τη ριζικά διαφορετική πραγματικότητα στην οποία είναι τώρα αναγκασμένες να λειτουργούν υπογραμμίζεται ειρωνικά από το πόσο γρήγορα η συγγραφέας του άρθρου Foreign Affairs, Agathe Demarais, φαίνεται να άλλαξε εντελώς τον τρόπο της σχετικά με το θέμα των κυρώσεων. Την 1η Δεκεμβρίου, λιγότερο από ένα μήνα νωρίτερα, έγραψε ένα άρθρο για το Foreign Policy – ​​ένα άλλο εσωτερικό περιοδικό της αυτοκρατορίας των ΗΠΑ – που πρόσφερε μια ριζικά διαφορετική άποψη για το θέμα.

Δηλώνοντας με τόλμη «οι κυρώσεις στη Ρωσία λειτουργούν» στον τίτλο, η Demarais απέρριψε υποδείξεις ότι τα τιμωρητικά δυτικά μέτρα είχαν σκοπό να «αναγκάσουν τον Πούτιν να υποχωρήσει και να αποσυρθεί από την Ουκρανία» ή να προκαλέσουν «αλλαγή καθεστώτος» στη Μόσχα ή να προκαλέσουν «κατάρρευση της ρωσικής οικονομίας τύπου Βενεζουέλας», παρά το γεγονός ότι κάθε ένα από αυτά τα αποτελέσματα αναφέρθηκε ρητά ως κίνητρο πίσω από τις κυρώσεις από δυτικούς αξιωματούχους, ειδικούς και δημοσιογράφους εκείνη την εποχή.

Αντίθετα, υποστήριξε, οι κυρώσεις ήταν αποτελεσματικές στην προσπάθεια να «σταλεί ένα μήνυμα στο Κρεμλίνο» πως «η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες στέκονται στο πλευρό της Ουκρανίας».

Το αν το Κίεβο θα εγκαταλειφθεί από τους δυτικούς υποστηρικτές του σε εύθετο χρόνο και τα αντιρωσικά μέτρα θα διαρκέσουν μετά το τέλος του πολέμου, φαίνεται να μην έχει τόσο μεγάλη σημασία, ωστόσο – καθώς, όπως η ίδια η Demarais αναγκάστηκε να αναγνωρίσει λιγότερο από τέσσερις εβδομάδες αργότερα, η αποτελεσματικότητα των κυρώσεων μειώνεται ραγδαία. Αυτή η ταχύτητα αυτού του γύρω προσώπου θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια ένδειξη του πόσο ακαταμάχητος γίνεται ο πολυπολικός κόσμος.

https://www.freepen.gr/2023/01/blog-post_522.html